Indiablog 2007 - Dag 21

Van 1 tot 31 augustus 2007 maken 30 studenten van de Faculteit Theologie (KU Leuven) een studiereis doorheen India. Tijdens de reis zullen ze uitgebreid kennismaken met de religieuze rijkdom van dit fascinerende subcontinent. Op deze blog brengen zij dagelijks verslag uit van hun ervaringen...

Het vertrek

Na een goede nachtrust en een wekker die niet al te vroeg afliep, zaten we om 8 uur allemaal weer aan tafel voor een stevig en lekker ontbijt. Daarna werd de laatste hand gelegd aan de bagage, één koffer om mee te nemen en één om achter te laten. Om 10 uur was het tijd om te vertrekken. Een eerste groep ving een lichte voettocht aan, een tweede groep een zware. Er werd afscheid genomen. Dit viel voor sommigen zwaarder dan verwacht. Onze groep was gedurende de reis alsmaar hechter geworden.


Op naar Likir

Nadat we in jeeps werden ingedeeld en we onze lunch nog door het raam aangereikt kregen, vertrokken we richting Likir. Tijdens deze rit van ongeveer anderhalf uur maakten we kennis met het landschap van Ladakh. Onderweg zagen we de rotsachtige bergen met bruine en rode schakeringen, het droge, woestijnachtige gebied waar leven schaars is. Af en toe, over en op de bergtoppen was ook wat sneeuw te bekennen. Ook de sporadische groene oases vielen op, naast enkele koeien en kuddes schapen. We kwamen tevens voorbij een aantal militaire domeinen, de problemen met Pakistan zijn hier moeilijk te verbergen.


Likir

De aankomst in Likir was verrassend, onze tentjes waren reeds opgesteld en we konden onmiddellijk aan tafel voor de lunch. Daarna was er tijd voor wat ontspanning en een babbel onder de bomen, waar de abrikozen zowat op ons hoofd vielen.
Na een kopje thee om 4 uur gingen we op stap. Het was een goede opwarming: anderhalf uur over asfalt naar boven om het klooster, geleid door de broer van de Dalai Lama, te bereiken. 



Dit klooster behoort tot de 'yellow-hat-sect' en heeft zo'n 65 monniken. De allerjongsten zijn 5 à 6 jaar oud. Van veraf zagen we reeds het immense Boeddhabeeld dat het dak van het klooster siert. De bidplaats is, zoals in alle kloosters hier, in mooie en felle kleuren geschilderd, maar voor de rest opvallend sober. 



In het plaatselijke museum konden we de oude tangka's bezichtigen. Daarna vatten we de terugtocht aan, iets avontuurlijker door de steile afdaling. Na het uurtje wandelen konden we direct aan tafel. Na de wandeltocht, apprecieerden we het driegangenmenu enorm. Nadien dommelden we rustig in.


Mieke


 

Een beetje (veel) spannend

Hoewel we pas om 8 uur ontbijten, zit ik reeds om 6 uur klaarwakker recht in bed. Nooit gedacht dat ik zo zenuwachtig zou zijn voor deze trektocht. Zal ik deze zware tocht wel aankunnen? Zal ik de groep niet ophouden? Allerlei vragen spoken door mijn hoofd. Komaan, het is toch maar een wandelingetje… of toch niet?



Aan het ontbijt blijkt gelukkig dat ik niet de enige ben met kriebels in de buik. Velen kampen met dezelfde vragen als ik. We stellen elkaar gerust: we volgen het tempo van de traagsten, we zijn één groep en wachten op elkaar!
Na het ontbijt is het tijd om te vertrekken. We nemen afscheid van de groep die de lichte tocht zal maken. Er wordt heel wat afgeknuffeld: we zullen elkaar een week moeten missen. We stappen in de jeeps en worden uitgewuifd door de andere groep.





Het wordt een lange rit: we moeten van Leh naar Lamayuru rijden. Onderweg valt het ons op hoeveel legerkampen, militairen en trucks van het leger we voorbijrijden. De grens met Pakistan is niet veraf en wordt duidelijk zwaar bewaakt. Onze chauffeur vertelt ons dat het voor ons, westerlingen, zelfs onmogelijk is om de grens te bereiken. De soldaten komen vanuit heel India, dat merk je heel duidelijk aan de verscheidenheid in huidskleur. De overheid kiest er bewust voor om soldaten uit verschillende streken in India aan te trekken, zodat er geen onafhankelijkheidsgevoelens zouden ontstaan in bepaalde regio's, legt de gids ons uit.






Waar je groen ziet, daar zijn mensen!

De rit verloopt vlot. De wegen zijn pas aangelegd (dit alles in functie van het leger) en van zeer goede kwaliteit. Overal zien we arbeiders – mannen en vrouwen – nieuwe wegen aanleggen in deze stoffige woestijn. We stoppen onderweg om te lunchen. We kunnen genieten van een fenomenaal uitzicht. Elke keer zijn we weer verbaasd hoe mooi de bergen zijn! Tussen het dorre woestijnlandschap zien we groene velden. De gids vertelt ons hoeveel moeite de bevolking moet doen om op deze uiterst droge grond toch gewassen te kunnen verbouwen. Hier is water synoniem met leven.




In de watten gelegd

Om 15 uur komen we aan in Lamayuru, het dorpje waar we zullen overnachten. Dit is een luxetocht: de begeleiders zijn al bezig onze tenten op te zetten en we mogen onze bagage niet zelf dragen. Na een half uur staan er acht rode tentjes op een rij. In een grote blauwe tent wordt een heuse keuken geïnstalleerd. We ontdekken een grote, metalen kist vol koekjes en chocolade! We zullen worden verwend!



Op de camping bevinden zich nog enkele andere tenten. Het blijkt de groep Duitsers en Zwitsers te zijn die we in Delhi op de luchthaven hebben ontmoet en die er toen erg professioneel uitzagen (zie verslag dag 18). Zij herkennen ons ook en komen naar ons toe. We moeten heel erg lachen als ze ons vertellen dat ze onze Indische kledij zo mooi vonden. We hadden elkaar dus stiekem bewonderd.



Tot 17 uur wiezen we in openlucht (er is nogal wat afgekaart op deze reis) en dan vertrekken we voor een korte wandeling naar de gompa van Lamayuru. Daar zijn we getuige van het mediterende gebed van een monnik.



Wanneer we om 18u.45 terug aankomen bij onze tenten staat de tafel gedekt en kunnen we smullen van een uitgebreide en gevarieerde maaltijd. Het is ongelooflijk wat onze koks in dat kleine tentje weten klaar te maken! En opnieuw mogen we niet helpen, ditmaal met de afwas: een beetje beschamend is dat wel. Na het eten genieten we nog van een beker warme chocolademelk en kruipen dan onze tentjes in. Morgen onze eerste wandeldag!

Ine