Indiablog

Van 1 tot 31 augustus maken 32 studenten van de Faculteit Theologie (KU Leuven) een studiereis doorheen India. Tijdens de reis zullen ze uitgebreid kennismaken met de religieuze rijkdom van dit fascinerende subcontinent. Op deze blog brengen zij dagelijks verslag uit van hun ervaringen...

Ons motto van vandaag was: de ochtendstond heeft goud in de mond. Na een korte nacht werd er al om half vier op de deur geklopt door onze laaiend enthousiaste wekkers Ise en Lotte. Om half vijf stipt werden we aan de grote ingangspoort verwacht met een zelfgemaakt ontbijt. Zoals afgesproken waren we op tijd aan de poort. Iedereen was behoorlijk enthousiast want er stond een unieke belevenis op het programma, namelijk de zonsopgang bekijken vanaf een boot op de Ganges. Na een half uurtje rijden kwamen we reeds aan in het centrum van Varanasi. Daar wachtte Father Amal ons op om ons op de boottocht te begeleiden.

De zonsopgang van op de Ganges

Nog voor dat de zon opkwam, begonnen de inwoners van Varanasi hun kraampjes op te zetten en maalden de rickshaws al hun eerste kilometers af. Ook aan de westoever van de Ganges begon de drukte. Verschillende hindoes namen hun ritueel bad in het heilige water van de Ganges. Voor de hindoes is al het water symbool van het leven en het wordt dan ook als goddelijk beschouwd. Het water van de Ganges is nog heiliger dan al het andere water, want dit water heeft een zuiverende werking voor de ziel van de hindoes. Bij het baden in de rivier wordt het negatieve karma omgezet naar een positief karma. Vandaar dat vele hindoes er van dromen hier te komen baden.
Aan de Dasaswamedh Ghat, the Main Ghat, scheepten we met zijn allen in voor een boottocht op de Ganges, waar we de belangrijkste Ghats konden aanschouwen. Bij het instappen van het bootje kregen we de gelegenheid een aarti aan te kopen. Dit is een lichtpotje versierd met bloemetjes. Wanneer men dat lichtpotje in het water zet, mag men een wens doen. In feite is dit een ritueel dat ’s morgens vroeg wordt voltrokken door een priester om de opkomende zon te eren. Jammer genoeg was het een bewolkte ochtend waardoor we geen zuivere zonsopgang konden aanschouwen. Desondanks konden we toch genieten van de prachtige taferelen die zich afspeelden aan de oever van de Ganges.

De Ghat die ons het meest is bijgebleven, is de Manikarnika Ghat. Dit is de belangrijkste crematie Ghat; hij geniet voorkeur op de Harishchandra Ghat. Hindoes geloven dat, wanneer ze op deze plaats gecremeerd worden, ze onmiddellijke moksha (bevrijding uit de eeuwige terugkeer) bereiken. Let wel, dit geldt enkel voor crematies aan de westoever. Indien men aan de linkeroever sterft, zal men terugkeren als een ezel. Vandaar dus dat er geen leven te bespeuren was aan de overkant van de oever. Verder viel ons op dat het water van de Ganges sterk vervuild is. Dit staat in schril contrast met haar zuiverende werking. De vervuiling is voornamelijk te wijten aan stedelijk afval dat zonder blikken of blozen in de rivier wordt gedumpt. Na onze boottocht hebben we ook op verschillende ghats gewandeld. Daar merkten we dat het zowel op als naast de ghats vervuild is.

Tijdens het vrije moment werden we geconfronteerd met het bruisende leven aan de oever van de Ganges. Verschillende charlatans kwamen naar ons toe om hun zaken verkocht te krijgen. Sommigen onder ons kregen er zelfs een massage voor heel weinig geld. Er konden ook allerlei sieraden gekocht worden. De meisjes onder ons voelden zich daar dan ook onmiddellijk thuis.

Bezoek aan het Saint John College

In de namiddag bezochten we de school waar Father Amal sinds kort directeur is, Saint John College. Bij onze aankomst werden we meer dan hartelijk ontvangen. Zo kreeg ieder van ons een prachtige bloemenkrans om de hals. Nadat we bekomen waren van de lange busrit werd de groep in twee gesplitst .



Beide groepen bezochten plaatselijke dorpjes. Op die manier werden we geconfronteerd met de heersende armoede in India.
Ondanks de droogte op het land en de schaarse middelen die deze mensen ter beschikking hebben, leken ze ons veel gelukkiger dan het gros van de mensen in de grote stad Varanasi. In het begin waren ze wel een beetje teruggetrokken, maar uiteindelijk waren ze heel blij met onze komst. Ze zijn het immers ook niet gewoon om blanke mensen te zien in hun dorpje. Dankzij onze primaire kennis van het Hindi verkregen we een glimlach van de kinderen. Op die manier werd het ijs gebroken. Daarna mochten we foto’s nemen, en volgden ze ons naar het volgende dorpje. Ze waren zelfs bereid het weinige bezit dat ze hadden aan ons, rijke westerlingen, te geven. Er was ook een man die een zestal bedden naast zijn woning verzamelde, om ons toch maar even een zitplaats te kunnen aanbieden. Hier kregen we ook koekjes aangeboden. In plaats van de koekjes zelf op te eten of aan hun hongerlijdende kinderen te geven, werden we bijna verplicht een koekje te nemen. We voelden ons hier niet echt comfortabel bij.

Een prachtige afsluiter

Na onze rondleiding doorheen de dorpjes, trakteerde Father Amal ons nog op een rijkelijke maaltijd bij hem op school. Hij wilde onze westerse noden vervullen en zorgde voor heerlijke frietjes en Indisch bier. Daarna volgde een typisch Indische maaltijd.
We hebben  bijzonder genoten van deze prachtige dag en beseffen dat dit niet mogelijk was geweest zonder Father Amal. Langs deze weg willen we hem nogmaals bedanken voor alles!

 Elie Catteeuw & Hannelore Verhaegen