Indiablog

Van 1 tot 31 augustus maken 32 studenten van de Faculteit Theologie (KU Leuven) een studiereis doorheen India. Tijdens de reis zullen ze uitgebreid kennismaken met de religieuze rijkdom van dit fascinerende subcontinent. Op deze blog brengen zij dagelijks verslag uit van hun ervaringen...

Vandaag was zo’n dag die voor altijd in onze herinnering gegrift zal zijn. Een dag die het toppunt van emoties zou uitschreeuwen, een dag die een dramatische wending zou nemen. In wat volgt probeer ik me voor de geest te halen hoe we die dag beleefden, opdat we het nooit zouden vergeten...


Ochtend en middag

’s Ochtends waren wij ons van geen enkel kwaad bewust: zoals elke morgen werden we om 6u gewekt met de gebruikelijke kop warme thee. Zelfs na zesentwintig dagen was het nog steeds wennen aan het besef van ‘Hé, ik lig in India,  in een desolaat stukje van het Himalaya gebergte’. Het opstaan had dan ook altijd iets idyllisch, soms zelfs surrealistisch. Aan de ontbijttafel werd tussen de havermout, ei en brood, heftig gediscussieerd over welke vreemde geluiden we die nacht al dan niet hadden gehoord. Het bleek om een bende wolven te gaan die ’s nachts een bezoekje hadden gebracht aan onze kampplaats.



Na het ontbijt werd alles in gereedheid gebracht voor de laatste stapdag. Professor Broeckaert was door een vergeetachtigheid–of was het kwaad opzet van de groep?!- zijn crocks kwijt, maar de enkelingen die dit snode plan smeedden, vielen al snel door de mand. We vertrokken met onze groep en met een goed humeur naar de ons voorliggende pas van 4700 m.



Daar aangekomen maakte een vreemd gevoel van melancholie zich van ons meester: we hadden de top gehaald! Voor de meerderheid onder ons was het waarschijnlijk de laatste beklimming in India.





Daarna werd ons een serieuze afdaling voorgeschoteld, meer dan duizend meter mochten we naar beneden, en ja, dat voelden wij aan onze knietjes.



Tussendoor werd op een idyllisch plekje, onder de schaduw van wat bomen, rust gehouden voor onze picknick. Na de middag stond ons nog een zeer mooie wandeling langs ongerepte natuur te wachten.



Omstreeks 14u kwamen we uiteindelijk aan een stukje bewoonde wereld, de stroom van de Zanskar met daarbij een huisje, een weg en wat jeeps.




Namiddag en avond

Aangekomen op onze aankomstplaats was de euforie groot. We hadden het gehaald: vijf zware en unieke stapdagen hadden we samen als groep volledig uitgelopen. Een welverdiende frisdrank en een woordje van de professor maakte dit moment compleet. Het bleef reikhalzend uitkijken naar de nakende ontmoeting met de mensen van de lichte tocht. Stiekem pasten we onze verhalen aan en hielden ons voor de collega’s van de lichte tocht vriendschappelijk te overbluffen…

… tot plots professor Broeckaert door één van onze gidsen apart naar buiten werd geroepen. We zagen aan zijn expressie dat het allesbehalve goed nieuws kon zijn dat werd uitgewisseld. De professor kwam dan ook na enkele minuten weer bij ons met het tragische nieuws dat er waarschijnlijk iemand van de lichte tocht was overleden. Ongeloof, verbijstering en shock. Dit was onvoorstelbaar, het slechtst denkbare nieuws, wie kon dat verwachten? De tien minuten die daarop volgden, waren één van de langste van de hele tocht. Toen kwam de bevestiging dat het ging om Tine Laleman die in de voormiddag niet meer wakker werd...

Vooraleer we goed en wel beseften wat dit bericht voor talloze mensen zou betekenen, werden we onmiddellijk met de jeeps naar ons hotel in Leh gestuurd. We hadden toen nog steeds geen contact gehad met de deelnemers van de lichte tocht en wisten dus nog zo goed als niets. Het werden twee angstige, stille en droeve uren in de jeeps. De aankomst in het hotel en de ontmoeting met de mensen van de lichte tocht was hartverscheurend. Velen waren volledig overmand door heftige emoties, de rest van de dag zou passeren als in een vage waas. We zochten troost bij elkaar, beluisterden telkens opnieuw het onbegrijpelijke relaas van wat die ochtend was gebeurd. We beslisten om als groep die avond bijeen te blijven, aan elkaar hadden we toen het meeste steun. Na het eten hielden we een herdenkingsmoment voor Tine. Het werd een ingetogen moment met kaarsjes, een mooie foto en heel wat stilte. We probeerden met enkele anekdotes en herinneringen die werden opgehaald, met elkaar het verdriet om Tine te delen, maar ook de vreugde die we met Tine hadden gehad. Het werd een spontaan en los gebeuren, zoals Tine zelf was. We sloten het moment af met het uitdelen van haar nootjes (het uitdelen van eten of prularia aan de straatkinderen - dat had ze de voorbije weken hier in India ontelbare keren gedaan) en het chiro avondlied. Iedereen wist dat hier de Indiareis eindigde, dat alle onvergetelijke ervaringen van de afgelopen weken plots in een geheel andere context zouden worden bezien. Dat India voor ons nooit meer hetzelfde zou zijn...

Lieve Tine, wat zullen we je missen.

Gertjan Monteyne

 

Tine, woensdagavond 26 – donderdagochtend 27 augustus 2009

Tijdens het avondeten (woensdag 26 augustus 2009) vertelde Tine nog hartelijk over haar familie. Zo had ze het onder meer over haar twee broers en hun vriendinnen die net als Tine beiden 22 zijn. Ze vond het werkelijk super dat ze het zo goed met hen kon vinden - al vond ze het wel grappig dat haar jongere broers beiden een oudere vriendin hadden en zich daar best wel stoer om voelden. Ook haar laatste reisje met Philippe passeerde de revue. We werden overladen met tips omtrent goedkope vliegtickets en zo. In Bratislava had ze alvast enkele fantastische ideetjes opgedaan voor de vrijgezellenavond van één van haar vriendinnen. Het feit dat haar jongere zus vanaf september samen met haar op kot zou gaan was voor haar een leuk vooruitzicht.

Ze vertelde ook dat ze enorm verlangde naar echte Belgische kost. Ze keek vooral uit naar biefstuk met friet (ze was zeker niet de enige!) en vroeg zich af of de gidsen toch niet stiekem iets konden regelen. We moesten erom lachen. Ze vertelde ook dat ze tijdens de laatste weken voor het vertrek naar India, toen ze in de maand juli aan haar scriptie werkte in Leuven, elke ochtend een croissant at met chocolademelk. Daar had ze telkens zo van genoten. Ze keek ontzettend uit naar lekkere chocolademelk, want de melk die we op trektocht kregen kon haar niet bekoren: deze deed haar teveel denken aan de typische geur in de dorpen, zei ze. Met veel enthousiasme proefde ze die avond nog de plaatselijke ladakhi wijn. Ze vond deze niet zo lekker, maar omschreef, heel voorkomend, de smaak aan de gidsen als "anders".

De avond viel en enkele moedige zielen onder ons namen hun slaapzak uit de tent en genoten van een nachtje onder de blote sterrenhemel…

Het was de laatste nacht dat we als groep buiten konden slapen. We wilden deze kans dus zeker grijpen om in elkaars gezelschap van de sterrenhemel te genieten. In overleg met Ashuk (onze gids) besloten we gewoon naar de sterren te kijken en later ons tentje op te zoeken. Jan, Hans, Maïteh, Ise en Ashuk namen hun slaapzak en gingen op het zeil liggen. Even later kwam Tine ons vergezellen. Tanja, die samen met Tine in een tent sliep, was moe geworden en wou slapen terwijl Tine nog zin had om een beetje te babbelen. Het was zo gezellig dat gaandeweg het plan rijpte om toch buiten te blijven slapen. Iedereen sloop naar zijn tentje en haalde zijn matje uit, daarbij proberend niemand anders wakker te maken. Een domper op de feestvreugde waren de wolken die ons fantastische uitzicht belemmerden. Jan ondernam een poging de wolken te doen smelten door er met zijn zaklamp op te schijnen. Dit plan werd op veel gelach onthaald; het had uiteraard weinig resultaat. De sfeer was gezet. We vroegen aan Ashuk wat een weerwolf was, maar aangezien Ashuk niet bekend was met griezelverhalen vond Tine dat we er zelf enkele moesten vertellen. Haar verhaal werd meer op gelach dan op gegriezel onthaald. Tine vroeg aan Ashuk of hij het concept ‘slaapliedjes’ kende, wat resulteerde in het zingen van 'slaap kindje slaap' - maar dan in het Engels. Tine wou nog een ander slaapliedje zingen (van bij de Chiro) maar niemand anders kende het en niemand kon meezingen. Tine was heel nieuwsgierig naar het studentenleven van Ashuk en stelde veel vragen. Met de meeste dingen werd hartelijk gelachen…

We lagen dicht bij elkaar, lekker warm in onze slaapzak. De sfeer was gezellig. Tine was heel de avond op zoek naar vallende sterren, maar had er geen gezien wegens de bewolking.

In de loop van de nacht, nadat we in slaap waren gevallen, zijn de wolken opgeklaard. Tine heeft dit zeker nog gezien, want in de ochtend zei ze nog tegen Ise hoe mooi ze de sterren die nacht had gevonden. Het was nog vroeg, maar wel al klaar. Tine vroeg zich af of er iemand in de tentjes was gaan slapen omdat onze gids opeens drie meter verder lag. Ise en Tine keken elkaar aan en schoten in de lach. Goedele en Tine W. passeerden bij het naar het toilet gaan en we kregen nog een 'goedemorgen'. Omdat het nog zo vroeg was, vielen we terug in slaap. Dit gebeurde rond half zes. Even later werd Tine terug wakker en vroeg ze aan Ise hoe laat het was. Niemand had een horloge bij de hand, dus konden we niet op die vraag antwoorden. Achteraf hebben we kunnen vaststellen (omdat op dat tijdstip Ashuk was opgestaan) dat het toen rond kwart na zes moet geweest zijn. We vielen weer in slaap – half slapend, half wakker. Op een gegeven moment leek het of Tine zachtjes zuchtte in haar slaap - we zeiden nog dat we zouden vragen wat ze gedroomd had. De avond ervoor hadden we afgesproken om om zeven uur op te staan. Naar dagelijkse gewoonte kwamen de koks dan thee brengen. Iedereen kwam stilaan recht te zitten, half uit onze slaapzak, maar Tine reageerde niet. Het leek of ze vredig bleef slapen...


 

Tine werd, begeleid door Goedele Baeke (KU Leuven) en medestudenten Jan en Tanja, in de loop van vrijdagnacht terug naar België gebracht, waar ze werd opgewacht door haar familie en vertegenwoordigers van Faculteit en Universiteit. Zaterdag zou blijken dat Tine plots maar zacht in haar slaap was gestorven ten gevolge van een spontane klaplong (spanningspneumothorax), een aandoening die haar overal had kunnen overkomen en die vooral jonge, grote, slanke mensen treft.

De groep zelf keerde pas op maandagochtend naar België terug. Deze laatste vier dagen samen brachten ons dichter bij elkaar en hebben ons toegelaten het verdriet al enigszins een plaats te geven. De wakes die elke avond werden georganiseerd en niet in het minst ook de viering van zondag in Delhi, voorgegaan door Father Amal en Prof. Bieringer en bijgewoond door Prof. Gurdeep Kaur, hebben ons veel troost gebracht.

In Zaventem werden ouders en studenten opgevangen door een uitgebreide delegatie van de Faculteit Theologie en de KU Leuven.

Dank aan allen die op welke wijze dan ook geholpen hebben om deze onvergetelijke reis mogelijk te maken. Dank aan allen die de familie van Tine en ons tot hulp en tot steun zijn geweest. We zullen Tine nooit vergeten.

Prof. Bert Broeckaert