Indiablog

Van 1 tot 31 augustus maken 32 studenten van de Faculteit Theologie (KU Leuven) een studiereis doorheen India. Tijdens de reis zullen ze uitgebreid kennismaken met de religieuze rijkdom van dit fascinerende subcontinent. Op deze blog brengen zij dagelijks verslag uit van hun ervaringen...

Lamayuru-Chilling tocht

De vroege ochtend

Deze nacht hebben maar enkelen onder de blote hemel geslapen, want vandaag stond er een stevige voettocht op het programma. Rond zes uur werden we gewekt en werd er zoals gewoonlijk verse thee op ‘bed’ geserveerd. Daarna kregen we een heerlijk en voedzaam ontbijt, waaronder lekkere pannenkoeken en muesli. Iedereen at zijn buikje rond.  



Na het krachtvoer verorberd te hebben, was iedereen paraat om de lange dag aan te vatten. Stipt om acht uur begonnen we aan de steile en lange klim tot de Konske La.





Onder leiding van Hannelore onderhielden we een goed tempo. Toch kregen enkelen het lastig vanwege de kou en de ijle lucht, maar niemand gaf op. Frusterend genoeg staken de koks die een uur later vertrokken waren ons voorbij, alsook de ezels met onze baggage.


De Konske La

Toch stapten we dapper door. Na een drietal uur kregen we de top van de berg in zicht. Eens bovenop de Konske La – 5000 meter hoog – werden we verwelkomd door piepkleine sneeuwvlokjes. Iedereen kreeg ook oprechte felicitaties van professor Broeckaert. Het uitzicht bovenop de berg was adembenemend; er werden dan ook een hele rist foto’s gemaakt.



Contradictorisch genoeg hadden de jongens een langere fotoshoot dan de meisjes. Ze voelden zich duidelijk in hun nopjes daar boven op de berg. Maar dat lieten de meisjes niet gebeuren. Ook zij eisten nogmaals de aandacht van de lens op. Na alle euforische sprongetjes en fotootjes werd de lunch genuttigd. Daarna kon de steile afdaling beginnen. Onder leiding van Lotte daalden we de berg in een razende vaart af.



Al na een uurtje stappen waren we al 1000 hoogtemeters gedaald. Een achterwaartse blik in de richting van de Konske La was dus zeker de moeite waard.



Onderweg kwamen we verschillende herders tegen die hun paarden langs en op de bergen leidden. Met het einde in zicht begonnen een handvol stappers Vlaamse schlagers te zingen. Rond 16u bereikten we al onze kampplaats in Sumdah Chenmo. We waren wel vroeger gearriveerd dan gepland, maar iedereen was heel tevreden met het plastieken krukje onder de poep en de verse thee in de hand.

Met een dergelijke zware voettocht gaan natuurlijke verschillende kwaaltjes gepaard. De meesten hebben last van blaren op de voeten. Na aankomst op de kampplaats kon Ben Bax maar liefst negen stuks op zijn voetjes aanschouwen; maar Ben is natuurlijk het gevoelige type. Na het theekransje waagden velen zich aan een voetwassing in het frisse beekje, wat even voor hemel op aarde zorgde.


Het avondeten

Sommigen deden een klein dutje, terwijl anderen nog een avondwandelingetje maakten. Rond 18u riepen de sherpa’s ons allemaal bijeen voor het avondeten dat uit drie gangen bestond. Eerst kregen we een lekkere groentensoep en daarna een mix van spaghetti, aardappelpuree en groentjes geserveerd. Als dessert kregen we ananas voorgeschoteld. Na deze lekkere maaltijd kropen de meesten met een vol buikje in hun warme slaapzak.

Normaal zouden we vandaag nog een plaatselijke gompa bezoeken, maar wegens de te grote vermoeidheid wordt dat verschoven naar het programma van morgen.

Hartelijke groetjes

Elie

Likir-Khalatse tocht

It's a long way to Tingsmogang

's Ochtends 6 uur: half verdwaasd kregen we een kop thee in onze handen geduwd. Pas toen we bekomen waren van het vroege uur, beseften we dat vandaag de op papier zwaarste etappe op het programma stond. Van Yangtang naar Tingsmogang over drie bergpassen. Een stevig ontbijt was natuurlijk onontbeerlijk.



Na de rijstpap, toast met confituur of honing en een omelet met ajuin, grabbelden we onze spullen bijeen en propten ze in onze reeds overvolle uitpuilende The North Face tassen (althans voor de meesten onder ons). We namen afscheid van de vier gekwetsten en om stipt 7.45u zetten we de eerste stappen van wat er vandaag nog zeer veel zouden worden.


De eerste beklimming

Al zeer vlug liep het pad omhoog. Het ritmische geknars van bergschoenen op het grindpad vertraagde beetje bij beetje. Ondanks het hoogteverschil van 150 meter -dat sommigen toch wel zwaar viel - bereikten we na minder dan een uur onze eerste top.



Van op de top van deze bergpas, de Sarmanchan La (3750m), konden we onze volgende beklimming reeds zien liggen. Na een korte ontmoeting met Nimrod, een Israëli, daalden we af naar het dorpje waar we rond 9.30u een korte pauze hielden op een grasvlakte in de schaduw van enkele bomen.


Op één been kunt ge niet staan

Zoals we al hadden gezien van op de vorige top, volgde de tweede beklimming snel na het dorp. Deze was veruit de eenvoudigste van de dag. Eens boven verloren we wel een beetje de goede moed die we opgebouwd hadden tijdens de redelijk vlotte beklimming. We zagen een smal, steil afdalend bergpad en in de verte iets wat leek op een onmogelijk steile weg omhoog. De steile smalle afdaling verliep wonder boven wonder zonder ongelukken. Zelfs Jan, van wie we allemaal wisten dat hij niet de beste dalersbenen heeft, slaagde erin de afdaling te vervolledigen, dit keer met behulp van slechts één stok en één gids. Een al even smal pad bracht ons even later naar de voet van de laatste bergpas die er ook van dichtbij verdomd steil uitzag.




Derde keer, goede keer


Aan de voet van de Lago La (3750 m) haalden onze paarden ons in. Wie wou, kon zijn of haar rugzak op het paard laden - een aanbod dat door velen van ons dankbaar geaccepteerd werd. En toen begonnen we aan de lange en steile klim. De gidsen hadden ons reeds goed ingepeperd dat het geen pretje zou worden. Maar een gewaarschuwd man (of vrouw) is er twee waard! En sneller dan verwacht sloten we deze laatste, zware klim af. Boven stonden de rugzakken reeds te wachten.



We genoten enkele momenten van het uitzicht over de reeds begane paden en sloegen een babbeltje met Nimrod en zijn vrienden die ons hier voor de tweede maal vandaag vervoegden.


De laatste loodjes

Het was ondertussen 12 uur geworden en onze magen begonnen te grommen. Desalniettemin besloten we de lunch uit te stellen tot we in de vallei een schaduwrijke plek zouden vinden. Veertig minuten later werd die dan ook gevonden vlakbij de samenloop van twee kleine bergriviertjes.



Hier werden we even later opnieuw vergezeld door onze Israëlische vriend, ditmaal in zijn eentje. Drie kwartier later vertrokken we voor de laatste rechte (en vlakke) lijn richting camping. Daar werden we opgewacht door de vier meisjes die de afstand met de jeep overbrugd hadden. Zij hadden echter ook niet stil gezeten. Onze vuile sokken van de dag ervoor hingen proper gewassen aan de waslijn. Dank u Tine! Ook op deze camping: de Nederlanders van twee dagen geleden, wonder boven wonder zonder caravan.


De tempels van Tingsmogang

Na een rustpauze van tweeënhalf uur gingen we weer op pad voor een bezoek aan het kasteel van Tingsmogang, in de 17e eeuw de vesting van de koning die regeerde over het westen van Ladakh, vandaag de dag twee boeddhistische tempels. De ruïnes van de omwalling lagen verspreid over de heuvelrug. Boven lag een modern uitziend gebouw.



Eens daar aangekomen bezochten we twee gebedszalen. De eerste moderne zaal gaf onderdak aan een speciaal beeldje, volgens de legende volledig gevormd door de natuur. De tweede zaal lag in het oude gedeelte en dateerde uit de 17e eeuw. De vele afbladderende muurschilderingen zagen er inderdaad eeuwenoud uit. Uiteraard kon op deze uitstap onze goede vriend Nimrod niet ontbreken die geïnteresseerd meeluisterde naar wat onze gids te vertellen had. We keerden terug naar het kamp, namen afscheid van onze Israëische vriend en roken dat het avondeten niet lang meer op zich zou laten wachten. Na een lange dag smaakte het avondmaal des te meer, althans voor sommigen onder ons die de Indische keuken nog niet beu zijn ondertussen.

Lukas