Indiablog
Van 1 tot 31 augustus maken 32 studenten van de Faculteit Theologie (KU Leuven) een studiereis doorheen India. Tijdens de reis zullen ze uitgebreid kennismaken met de religieuze rijkdom van dit fascinerende subcontinent. Op deze blog brengen zij dagelijks verslag uit van hun ervaringen...
Dag 24 (maandag 24 augustus): Ladakh
Lamayuru-Chilling tocht
Een unieke nacht
Vandaag nemen we u mee op de tweede etappe van onze trektocht door Ladakh. Het relaas hiervan begint reeds de avond voordien. Wanneer de tijd van slapengaan is aangebroken, besluit het merendeel van de groep het altijd goede voorbeeld van Prof. Broeckaert te volgen en de nacht onder de blote sterrenhemel door te brengen. Sommigen denken er anders over en kiezen –spontaan of tijdens de nacht door koude gedwongen- voor de warmte en de beschutting van de tent. Verhalen over sneeuwluipaarden zorgen bij sommigen eerst nog wat voor paniek, maar uiteindelijk daalt de rust over het kamp. We laten ons overdonderen door de sterrenpracht en dromen diep weg.
Op deze manier worden we ’s morgens in de vroegte wakker, sommigen rillen zich te pletter, anderen blijken meer warmbloedig te zijn. Een stevig ontbijt staat echter al te dampen op tafel en geeft de nodige energie voor de dag. Vandaag weeral iets nieuws bij het ontbijt dat velen smaakt...lekkere, ouderwetse havermoutpap...njammie!
Al spelend door de vallei
Iedereen lijkt er klaar voor en we vatten onze tocht aan. Leentje begint in stilte omdat zij gisteren het wasknijperspel verloor. Dit gaat als volgt: er is één wasknijper in de hele groep aanwezig. Degene die hem heeft moet hem onopvallend op iemand anders knijpen. De persoon die aankomt in het kamp met de wasknijper is verloren. Let wel: dit spel wordt enkel gespeeld op veilige en makkelijke wegen. Leentje kreeg als opdracht ‘twee uur zwijgen’. Eerlijk is eerlijk: al gauw missen we haar o zo opgewekte stem en we zijn blij als we weer samen met Leentje kunnen zingen.
Jeepwegen brengen ons na een uurtje op avontuurlijke wegen. We doorkruisen de Ripcharvallei via golvende, dichtbegroeide wegeltjes en steken regelmatig smalle bergriviertjes over. Stilaan komen we duidelijk in nog ongerepter en onherbergzamer gebied. Tussen het stappen door vergeten we niet van deze prachtige omgeving te genieten. Regelmatig zien we ook Ladakhi-inwoners aan het werk en groeit onze bewondering voor de kennis en het ambacht waarmee zij hun traditionele levenswijze doorgeven en in totale harmonie met de omgeving leven. In de zomer leggen ze zelfs voorraden van koeienmest aan om de strenge winter warm door te komen: van recycleren gesproken!
De eerste signalen
Stilaan begint iedereen de eerste, onschuldige tekenen van vermoeidheid te voelen. Ook de eerste kwaaltjes steken de kop op, maar worden met een glimlach aanvaard. In die mindvolle geestestoestand beginnen we te klimmen richting Hinju.
Het wordt duidelijk dat we de 700m die we vandaag stijgen toch wel wat zullen voelen. De tred blijft echter stevig, maar haalbaar en al gauw bereiken we Hinju. Hier ledigen we gretig onze lunchbox en genieten van wat rust. We worden uitgenodigd voor de thee bij een erg gastvrije Ladakhi-vrouw thuis. Het is een fijne kennismaking met het typische, sobere en functionele, maar toch charmante Ladakhi-interieur.
Na de thee trekken we verder naar ons tentenkamp op 3900m hoogte. We krijgen de kans wat te verpozen, wasjes en plasjes te doen en krachten op te doen voor morgen.
Vol spanning
Het is zover, we zijn gewend aan het wandelen op deze hoogte, we zouden klaar moeten zijn voor de volgende grote stap. Morgen klimmen we naar Konske La (4900m), de hoogste pas die we hier aandoen. Ondanks een beetje spanning kijken we er naar uit. We zijn samen, dragen zorg voor elkaar en willen als volledige groep dit doel bereiken. Laat maar komen die klim!
Tot slot een poëtische impressie van het sterrenkijken...
Hoog
En ontvangen
Meer sterren dan bergen
Meer sterren dan stappen
Meer sterren dan mensen
Moeder natuur
Schenkt pracht en
Praal
Onmetelijk
Hemels
Stilte
Dromende oogjes turen
Hoog
En vallen
Dicht
Naar andere oorden
Slapende mensjes
Voelen
Ook...en fezelen zacht
...groep...
...kracht...
...dank...
Jeremie
Likir-Khalatse tocht
En we blijven doorgaan... De ochtendstond heeft nog maar eens goud in de mond...
Bij het krieken van de dag werden we door onze vakkundige begeleiding gewekt met thee op “bed”. Na een kattenwasje en een stevig ontbijt, bestaande uit cornflakes, ei en een vreemdsoortig brood met de gebruikelijke thee, waren we klaar voor een intense dag wandelen.
De afdaling
De dagtocht begon met een lange afdaling richting nonnenklooster en het afgelegen boeddhistisch klooster van Ridzong. Velen zagen het toen nog volledig zitten, tot ze beseften dat er na een afdaling vaak een klim volgt. Tijdens de afdaling moesten we meerdere keren een brede rivier oversteken -de zware tocht was niets vergeleken met dit.
Na de rivier meerdere malen succesvol te hebben overgestoken, vond de auteur van deze blog er niets beter op dan het koude rivierwater te verkennen. De verkoeling was welkom, maar niet wanneer het water zich in je bergschoenen bevindt. Even later werd dit voorbeeld gevolgd door een medestudent. Dit kleine ongemak belette ons echter niet om onze tocht verder te zetten en te genieten van een prachtig uitzicht. Bij het zien van de oprijzende bergkammen kregen velen onder ons een nietig gevoel.
Ridzong
Eerst maakten we een tussenstop in een boeddhistisch nonnenklooster nabij Ridzong. Hier werden we onthaald met thee en kregen we een rondleiding in het klooster.
Na dit korte intermezzo zetten we onze tocht verder naar Ridzong. Na een korte steile klim kwamen we, voor velen niets te vroeg, aan.
Tijdens de rondleiding kwamen we te weten dat het klooster nog maar tien jaar toegankelijk en gekend is door buitenstaanders. We kregen ook te horen dat dit de plaats was om een lang en rijk leven te verkrijgen. Dit kan je bekomen door te bidden tot de Boeddha-of-long-life en de Boeddha-of-rich-life, die in Ridzong allebei hun beeltenis hebben.
De terugkeer
Na de rondleiding dreven onze hongerige magen ons naar een met schaduw overgoten idyllisch ogende lunchplaats. Niet alleen was dat het geschikte moment om te eten, maar ook om te genieten van het ons omringende landschap en om de met blaren geteisterde voeten te verzorgen. Na een uitgebreide voetverzorging, vakkundig gegeven door onze gidsen, waagden we ons aan de klim terug naar Yangtang. We liepen over paadjes, waar we niet eens hadden kunnen vermoeden dat daar misschien eventueel wel een pad zou kunnen liggen. Opnieuw moesten we de rivier meerdere malen doorkruisen, maar dit verliep zonder dat iemand er een nat pak aan overhield – uitgezonderd dan die ene gids, want hij offerde zich keer op keer op om in de rivier te gaan staan, zodat wij droog de overkant konden bereiken.
Gedurende heel de tocht ontpopten de gidsen zich tot ware gentlemen en hielpen ze ons waar ze maar konden. Van rugzakken dragen tot helpen om ons boven te krijgen, alles passeerde de revue. Het laatste steile stuk was er voor sommigen te veel aan, wat resulteerde in heel wat rustpauzes en een ietwat trager tempo. Niettemin kunnen we met trots meedelen dat iedereen de eindstreep haalde. De ene met wat meer blaren en kniepijn dan de andere, maar iedereen bereikte het kamp veilig.
Aankomst
We werden enthousiast onthaald door een luid balkende ezel en daarna volgde een uitgebreide tea-time met de gebruikelijke en smakelijke koekjes. We waren nog maar goed en wel bekomen van de thee en koekjes, toen even later het eten al klaar stond. We kregen overheerlijke kippensoep geserveerd, gevolgd door pasta met paprika's en een rode saus vergezeld van champignonpizza en koolsalade.
Als dessert brachten ze ons een deugddoende fruitsalade. Ook al was het nog vroeg, na het eten gingen sommigen al slapen, anderen deden nog de was, speelden time's up of schreven de blog. Vol goede moed bereidden we ons voor op de lange en zware dag van morgen. Dit gezegd zijnde kruipt ook deze blogschrijver onder de wol (of beter gezegd de slaapzak).
Bianca
