Indiablog

Van 1 tot 31 augustus maken 32 studenten van de Faculteit Theologie (KU Leuven) een studiereis doorheen India. Tijdens de reis zullen ze uitgebreid kennismaken met de religieuze rijkdom van dit fascinerende subcontinent. Op deze blog brengen zij dagelijks verslag uit van hun ervaringen...

Lamayuru-Chilling tocht

Zoals een Engels spreekwoord ons leert: “The early bird, catches the worm”, al was niet iedereen het daar mee eens. Veel werd weliswaar goedgemaakt door de vier sterrenbehandeling van onze sjerpa’s. Er werd ons thee op bed gebracht. En hoewel de voorverwarmde handdoeken ontbraken, werd er toch zeer goed voor de Indiareiziger gezorgd. Een rijkelijk ontbijt dat de allures had van een koninklijk banket zorgde voor de nodige calorieën om de eerste test te aan te vatten.



Alvorens we konden vertrekken, bleek dat de mol weer had toegeslagen. Hannelores zonnebril was spoorloos verdwenen. Na het nodige speurwerk vond Suzanne de bril terug en konden we met een lichte vertraging vertrekken.



De driehonderd meter klimmen naar Prinkti La waren voor het getrainde lichaam van de gemiddelde theoloog en WIDR geen enkel probleem. Van de drie kwartier durende pauze op 3730 meter werd optimaal gebruik gemaakt: vijf minuten uithijgen, vijf minuten voor het gevoeg en vijfendertig minuten gezwoeg om de stapel toiletpapier te doen ontvlammen. Drie kilo lichter na de hoogdringende plas, werden de knieën op de proef gesteld in de afdaling naar het dorpje Shilla. De tocht verliep verder vlot, al werden we wel gewaarschuwd voor de gevaren van de Himalaya. Het karkas van een ezel die getroffen was door een losse steen, deed de alertheid stijgen. En ook nu rees weer de vraag: “Wie is de mol?”.

Door een kleine verpozing aan het kabbelende riviertje te Shilla en de trage suikers van de bananen uit het lunchpakket verhoogde het energieniveau weer, net genoeg om de laatste eindsprint richting Wanla in te zetten. Daar aten we onze lunch in een meditatieruimte. Opnieuw kregen we een kopje thee, wat een gelukzalig gevoel veroorzaakte en een slaapverwekkend effect had.





Al vlug werden we uit die roes wakker geschud en keken we aan tegen de harde realiteit van een steile klim naar één van de oudste gompa’s van Ladakh. Verscheidene indrukken werden opgedaan in de kleine en schaars verlichte gompa.



Met de bergschoenen terug vastgesnoerd volgde de zachte afdaling naar onze kampplaats, waar we al om 14u arriveerden. Een welverdiende, ontspannende namiddag op de Tarchit camping lag in het verschiet. Er werd gezwommen, gebruind, gezelschapsspelletjes gespeeld, enzovoort. 



Bij de zwempartij imponeerden de witte benen van enkele schaars geklede jongens en meisjes de Ladakhi inwoners. Een handvol dapperen waagden zich in de diepere wateren, waaronder Bruno, Jeremie, Jonathan en Leentje. Dat macho-gedrag sloeg al snel om in tandengeklapper, zeker toen bleek dat enkelen hun handdoeken waren vergeten (lees: Widr).

De maaltijd werd vervroegd en één iemand (lees: Leentje) was dolgelukkig met de geserveerde pasta. De pot moest door drie personen bewaakt worden om een totale plundering te voorkomen. Het eetfestijn kwam tot een climax wanneer de kok kwam aandraven met een schotel vers gemaakte Jelly-pudding. Om ongelijkheden in de groep te vermijden werd de pudding door professor Broeckaert vakkundig verdeeld onder de hunkerende studenten. En wanneer de avond viel in Ladakh, werden drie gezellige kaarsen ontstoken (met dank aan de animatieverantwoordelijke). De sfeer zat er goed in en de laatste gezondheidsprobleempjes werden uit de weg geholpen.

Vanavond gaan we nog samen buiten slapen en sterren kijken.

Romantische Himalayagroeten,

Ben

Likir-Khalatse tocht

De morgenstond heeft goud in de mond

"Hello, good morning, would you like a cup of tea?" Met deze woorden werden we gewekt door onze gidsen en hun entourage. De klok stond op 6u.30. Langzaam werden we bewust wakker. Wanneer we uit de tent kropen, kwam de berglucht ons tegemoet. Na het groeten van de dingen gingen we naar het ontbijt. Daar vonden we pindakaas, ananasconfituur, omeletten, honing en havermoutpap. Het riep zoete herinneringen op aan moeders keuken thuis...




On the road again

Gedreun van bergschoenen, scherpe tonen van ritsen, oppeppende woorden, bluf en voorzichtigheid - deze mengeling kan maar één ding betekenen: we gaan weer op trektocht.
Vol goede moed vertrokken we, pijn en ijle lucht trotserend. Vooraan liep Hanne die - haar pijnlijke voetletsels verbijtend - ons een levend voorbeeld van karaktersterkte gaf. Het tempo lag goed en we bereikten het eerste hoge punt, de pas Pobe (3550m), op tijd. Onderweg hadden we reeds enkele malen haasje over gespeeld met een groep van onze noorderburen. In een streek die maar voor 0,9 procent bewoond is en aan de andere kant van de wereld ligt, is zo'n ontmoeting uiteraard niet meer dan normaal.



We pakten onze rugzakken weer op en zetten moedig verder. De sfeer werd gegarandeerd door de steenharde animatiekern (lees: Tine L., Lukas, Jan, Hans en Simon) die ondanks het stugge publiek vele Vlaamse klassiekers aan elkaar bleven rijgen. Bart Kaël, Bobejaan Schoepen, Clouseau, Jo Leemans en vele andere passeerden de revue. Mede dankzij dit opzwepend gezang bereikten we al snel een nog hoger hoogtepunt: de pas Charatse (3650m).



Na een aangename lunchpauze, waarbij we een kleine karavaan van ezels en paarden met onze bagage voorbij zagen lopen, sprongen we recht en stapten moedig verder.

We daalden af tussen prachtige bergtoppen en riviertjes. Bruine, gelige en soms zelfs lichtrode bergtoppen flankeerden ons. De hoogste toppen waren zelfs met sneeuw getooid. De à capella gezongen Vlaamse klassiekers maakten ruim baan voor Afro-Amerikaanse rap tot Amerikaanse popmuziek die, zonder expliciete aanvraag, uit de iPod en gsm van onze gidsen klonken. Juiste toonladders werden gehanteerd en het reeds zwaar bewerkte publiek begon een beetje los te komen.




De verrassing

We kwamen rond twee uur aan op de kampeerplaats. Hier werden we verwelkomd met een lekkere kop muntthee. Na wat uitblazen kwam er opeens een verrassing binnengewandeld: Ise. Na enkele dagen te vechten tegen sterke ziektekiemen, en een extra dag welverdiende rust te nemen, stond ze er weer.
Onze tenten lagen op een kleine helling; beneden was er een rivier. Vele voeten hadden dit koude water al getrotseerd, maar Hans wou meer. Hij smeet zich met kleren en al in het ijskoude water.




Candle light dinner

Het avondeten was lekker en overvloedig. Soep met popcorn werd opgevolgd door frietjes, noedels en bonen. Als kers op de taart kregen we een zelfgebakken bananenvlaai met chocolade...
De avond is nu stilaan gevallen. De meesten kruipen in hun bed en we kijken uit naar het kloosterbezoek van morgen.



Het geluid van de stromende bergrivier, het betoverende aantal sterren en het laaiende kampvuur maken de avond compleet.

Simon