Indiablog

Van 1 tot 31 augustus maken 32 studenten van de Faculteit Theologie (KU Leuven) een studiereis doorheen India. Tijdens de reis zullen ze uitgebreid kennismaken met de religieuze rijkdom van dit fascinerende subcontinent. Op deze blog brengen zij dagelijks verslag uit van hun ervaringen...

The Mountain of Awareness

Uitslapen !

Stap voor stap acclimatiseren we aan de hoogte en vanmorgen mochten we lekker lang uitslapen. Tien à twaalf uur slaap heeft deugd gedaan en gaf de mogelijkheid om te bekomen van de voorbije vroege dagen. Ondanks het innemen van het zo geliefde medicijn diamox (met de nodige bijwerkingen) hadden een paar mensen last van de gezondheid. Rusten, rusten, en nog eens rusten was de opdracht. Een stevig ontbijt bestaande uit cornflakes en toast werd opgefleurd door Leentje haar uitleg over de geschiedenis en de bezienswaardigheden van Leh waarvan enkele vandaag op het programma stonden. We maakten ook kennis met de fel schijnende maar aangenaam warme zon op het dakterras van het restaurant.

De eerste stevige beklimming

De groep werd in twee gesplitst . Elke groep ging een  andere kant van de stad op. Groep één bezocht de vredesstoepa nadat ze de straten vol winkels met juwelen, sjalen, broeken, T-shirts, gebedstrommeltjes, klankschalen,... doorkruist hadden. Eenmaal aan de voet van de berg waarop de vredesstoepa zich bevond, zagen we zo’n  vijfhonderd trappen voor ons liggen die lonkten om beklommen te worden.

We werden aangemaand om het op ons gemak te doen, omdat we ons nog steeds aan het aanpassen zijn aan de grote hoogte. Het beloofde hevig te worden, maar met genoeg pauzes en gecontroleerde ademhalingen kwamen we boven. Het was lastig, maar het uitzicht aan de vredesstoepa op heel Leh en omstreken was gewoonweg fantastisch. Trots op onszelf en nog op adem komend, genoten we van de rust, de pracht van het uitzicht, de verfijnde en mooie stoepa en van elkaars glimlach. Enkelen namen even een plaspauze. De afdaling ging al wat vlotter dan de beklimming.

Daarna bezochten we een boeddhistische tempel waar de Dalai Lama blijkbaar  binnenkort een lezing geeft. Jammer genoeg zijn wij  dan op tocht. We deden de rondgang om de tempel heen, draaiende aan de gebedsmolens. Vervolgens passeerden we de moskee waar iedereen zich klaarmaakte voor het middaggebed. De vrouwen mochten wel niet mee naar binnen. We hadden onze bergschoenen, die we wat aan het inlopen waren, voor niets uitgedaan… De mannen moesten zich wassen en mochten daarna in de gebedszaal. Met een kleine honger - sommigen hadden nog last van het diamoxeffect (zie blog dag 17) - vertrokken we naar het restaurant, wachtend op de anderen. Eens zij toekwamen, vertelden ze ons over hun stevige beklimming.

Groep twee mocht met hun gidsen eerst het koninklijk paleis bezoeken. Het paleis zelf was leeg, maar een mooi uitzicht na een kleine beklimming maakte alles goed. Het enorme fort werd gesmaakt.  Dit was niet het enige wat groep twee te wachten stond. Er volgde immers een serieuze klim naar de 15de- eeuwse Namgyal Tsemogompa en de ruïnes van een fort. De klim naar boven alleen al was de moeite waard vanwege het prachtige uitzicht over de stad, het Indus-dal en het Stok-massief. Ze daalden via de andere kant van de berg naar beneden. Die tocht gaf  hun eens een ander zicht op de vallei. Hier was het ook bijzonder aanpassen aan de hoogte. Kort ademen en hoofdpijn werden verholpen door enige pauzes die broodnodig waren. Beetje bij beetje werden we gewend aan de hoogte, want geef toe 3500-3700 m is niet niets.

The Ladakh Project

Op het terras van ons restaurant aten we allemaal samen en moesten we vlug vertrekken naar the Women Alliance of Ladakh waar ISEC gevestigd is. De International Society for Ecology and Culture is een non-profit organisatie en leidt the Ladakh Project. De organisatie houdt zich bezig met de bescherming van zowel de biologische als de culturele diversiteit in Ladakh. Het project in Ladakh heet ‘Little Tibet’ en gaat de negatieve effecten van de conventionele ontwikkeling tegen. We namen plaats in een zaaltje met nog andere toeristen. Daar bekeken we een documentaire, gemaakt door Helena Norberg-Hodge. Deze vrouw is een antropologe die reeds meer dan 20 jaar in Ladakh komt en de evolutie van pure landbouw en harmonie naar toerisme heeft meegemaakt. Ze toonde het effect van het toerisme op de Ladakhi. Tegelijk werd er meegegeven hoe je een respectvolle toerist kon zijn en iets kan leren van de lokale bevolking.

Education

Zo’n voorstelling met erna een discussie waarbij we de vrouw zelf konden ontmoeten en aanspreken zorgde voor bewustwording. Stiekem weten we dat uit plastieken flessen drinken en coca-cola kopen iets fouts in zich draagt, maar we doen het steeds weer. Niet alleen hier, toerist zijnde in een authentiek land van landbouw, genegenheid en liefdevolle mensen, maar ook in het westen. Deze reis geeft ons zo niet alleen een hele bagage aan religie en spirituele beleving mee. Maar ook een aanmoediging tot bewust leven, tot anders omgaan met de economie. Alle kleine beetjes helpen, maar aan de basis van het probleem liggen natuurlijk wel structurele oorzaken. De vraag uit onze groep was dan ook hoe je dat aanpakt, dat probleem van westers individualisme, presteren en depressiviteit? Via ‘education’ was het antwoord. Lokale producten kopen, bewuster leven, ontdekken dat voedsel soms van Engeland naar Zuid-Afrika wordt gevoerd om daar gekuist te worden om vervolgens weer zijn thuisbasis te bereiken en weten hoeveel vervoer en CO2-uitstoting dit tot gevolg heeft. Via deze blog wil ik ook jullie deze bewustwording meegeven. Het klinkt misschien allemaal idealistisch, maar eens je bijvoorbeeld de armoede hebt ontdekt, of de elektriciteit die plots uitvalt; eens je het watertekort dat hier heerst aan de levende lijve hebt ondervonden, sta je toch wel stil bij het probleem. Hopelijk blijft het niet alleen bij het stilstaan, maar zal het worden omgezet in daden. Volgens de documentaire kunnen we veel van de Ladakhi leren, o.a. de waarde van  het samenleven in familie, gezin en vriendschapsverband, en de bewustwording en het inzicht dat mensen ons liefhebben en respecteren. Niet op je eigen ‘ik-eilandje’ leven, kortom.

Morgen zullen we nog een recentere film van Helena Norberg-Hodge bekijken en haar waarschijnlijk weer ontmoeten. Het is een primeur en eer deze vrouw te ontmoeten, het is een grote naam in de wereld van anti-globalisatie.

’s Avonds kregen we wat vrij. Enkelen schuimden de Tibetaanse marktjes af en de avond werd afgesloten met een maaltijd gevolgd door een extraatje, meer bepaald een rijstpudding.

Lotte Beernaert