Indiablog

Van 1 tot 31 augustus maken 32 studenten van de Faculteit Theologie (KU Leuven) een studiereis doorheen India. Tijdens de reis zullen ze uitgebreid kennismaken met de religieuze rijkdom van dit fascinerende subcontinent. Op deze blog brengen zij dagelijks verslag uit van hun ervaringen...

Het ging vooruit, het ging vooruit...

Ochtenddilemma

In theorie gingen we allemaal om 04.00u ’s morgens naar de gouden tempel om getuige te zijn van een ritueel.

Na gisteren gezien te hebben hoe de Goeroe Granth Sahib te slapen werd gelegd, zouden we nu zien hoe het boek terug de tempel ingedragen werd. In praktijk zijn er slechts enkelen meegegaan. Het merendeel lag te slapen of was geveld door misselijkheid, buikkrampen en dergelijke. Anderen, zoals ikzelf, hebben gewoon doorgeslapen en niet gemerkt dat het tijd was om op te staan.

Aan de Gouden Tempel zelf was het immens druk. Dit had waarschijnlijk te maken met het feit dat vandaag de start is van een nieuwe maand volgens de gebruikte Sikh-kalender. Nu ja, dat werd ons gisteren toch verteld. De grote mensenmassa had tot gevolg dat sommigen niets van het ritueel zagen. Zij bekloegen zich al gauw het vroege opstaan. Anderen, die wat doordachter te werk gingen, of die gewoon wat groter waren, raakten de Gouden Tempel in om op de eerste rij getuige te zijn van het ritueel.

Teruggekomen van de Gouden Tempel, onze schoenen in de hand kropen de vroege vogels terug hun bed in om wat slaap in te halen.

 Om 08.00u verzamelden we immers alweer om naar een lezing te gaan die gegeven werd door één van de verantwoordelijken van het tempelcomplex.

Sikhisme one on one

 De lezing ging over de Gouden Tempel, over de goeroes, over de Goeroe Granth Sahib. Zo vernamen we dat de term “Gouden Tempel” een naam is die de Britten aan de tempel gaven, maar dat de Sikhs de tempel eigenlijk Sri Harmandar Sahib noemen. De tempel werd overigens door de vijfde goeroe opgetrokken. Men vertelde ons ook dat het grote waterbassin waarin de tempel ligt de naam Amritsar had gekregen, wat ‘vijver van nectar’ betekent. Deze term werd later verruimd tot de benaming voor de ganse stad. Jammer genoeg ben ik vergeten te vragen of ook wij een duik mochten nemen in dit zeer aantrekkelijke zwembadje. Ik heb uiteindelijk het risico toch maar niet genomen. Men legde ook de betekenis uit van de vier poorten aan het tempelcomplex. Zij staan symbool voor de openheid binnen het Sikhisme. Ze duiden erop dat iedereen, ongeacht kaste, religie, afkomst, huidskleur of rijkdom welkom is. Vandaar misschien dat wij hier overal met open armen onthaald werden. Op het absurde soms af, met hele fotosessies en “handteken-sessies” tot gevolg. De idee achter dat concept van openheid, zit in een uitspraak van de stichter van het Sikhisme; goeroe Nanak. Die zou namelijk hebben gezegd dat, ook al zijn we allemaal verschillend (religie, kaste, huidskleur ...) we toch allemaal dezelfde vader, dezelfde God hebben. Die Nanak heeft nog wel meer zinnige dingen gezegd. Zo ontwikkelde hij bijvoorbeeld de drie basisprincipes van het Sikhisme. Het eerste principe bestaat erin dat je hard moet werken, niet meer maar ook niet minder: hard werken met toewijding en een gezonde dosis intelligentie. Het tweede principe is dat men één almachtige God aanbidt. Zonder de zegen van die God zijn we niets. Of je nu gelooft in God de Vader, Vishnoe, Jehovah, Boeddha of wat ook, je moet de beste hindoe, katholiek, of boeddhist zijn die je kan zijn. Samen met dit principe, komt het reciteren van Gods naam. Het derde en laatste principe stelt dat je hetgeen je bezit niet enkel met de gemeenschap moet delen, maar met de hele mensheid. Vandaar dat niet enkel Sikhs aanschuiven bij de gemeenschappelijke keuken, maar ook bijvoorbeeld een vijfendertigtal vrolijke Belgische toeristen.

Brownies en souvenirs

Na de lezing sprak prof. Broeckaert de magische woorden: “Jullie hebben de namiddag vrij!”. Op deze dag hadden wij, ik althans toch, lang gewacht. Een aantal uur om te doen wat we willen: Amritsar lag aan onze voeten, toch voor enkele uren. De mogelijkheden waren talrijk: slapen, douchen, lezen, presentaties voorbereiden, souvenirs kopen, iets gaan eten... Ook het bezoeken van enkele toeristische trekpleisters was een mogelijkheid. Sommigen gingen de binnenkant van de Gouden Tempel verkennen, anderen vertrokken richting museum dat aangesloten is bij het tempelcomplex. Ikzelf ben met enkele vriendjes en vriendinnetjes naar een koffiehuisje gegaan waar ik, toegegeven met het schaamrood op mijn wangen, me gestort heb op een brownie. Niet echt een op en top Indische ervaring, maar ja ... het vlees is zwak. Daarna gingen we even wat wandelen in het park. Nu ja, het is niet zomaar een park; het is een monument dat ons aan een bloedige affaire uit 1919 herinnert. Dat jaar heeft er in dat park namelijk een bloedbad plaats gevonden. Een groot aantal Indiërs was vreedzaam aan het protesteren tegen de Britse overheersing, toen een Britse generaal zonder waarschuwing het vuur opende op deze onschuldige mensen. Wij hebben even stil gestaan bij een stille, toch duidelijk sprekende getuige van dit alles: een muur die volstond met kogelgaten. Een zeer indrukwekkende ervaring.

Na deze zwaardere materie, schakelden we over op het luchtigere werk: souvenirs kopen. Dat is toch wel het minste dat we kunnen doen voor het thuisfront. Na souvenirs en een nieuwe watervoorraad ingeslagen te hebben, besluiten we de wijze raad van prof. Broeckaert op te volgen en even te rusten voor we met heel ons hebben en houden afspreken aan de inkom van onze verblijfplaats. Gepakt en gezakt worden we in een busje opgeladen, dat voor de verandering eens niet met airco is uitgerust. We nemen afscheid van onze gastheren en bedanken hen voor al het werk dat zij voor ons verricht hebben.

Zwetend en puffend rijden we richting het station – ja, dat zweten worden we stilaan gewoon. Leuk om te weten dat er nog constanten zijn op deze reis. In het station stappen we op de sneltrein richting Delhi waar we weer zullen logeren in de gurudwara van de eerste nacht. Onze groep neemt al snel een hele wagon in, met gezellige sfeerbeelden tot gevolg.

Dat herinnert me eraan dat we reeds op dag 16 zitten! Raar toch hoe snel deze ervaring gaat.

Ja, het gaat vooruit!

Slaap zacht.

Hanne Jacobs