Indiablog

Van 1 tot 31 augustus maken 32 studenten van de Faculteit Theologie (KU Leuven) een studiereis doorheen India. Tijdens de reis zullen ze uitgebreid kennismaken met de religieuze rijkdom van dit fascinerende subcontinent. Op deze blog brengen zij dagelijks verslag uit van hun ervaringen...

Boemelen²

Onze dertiende dag is ingezet op de slaaptrein richting Agra. Terwijl Gert-Jan zoet droomt over de Taj Mahal, worden anderen wakker gehouden door het hevige schudden van de trein. Het begrip ‘een boemeltrein’ krijgt een heel andere dimensie in India. Voor het eerst krijgen we ook te maken met het feit dat de tijd in India relatief is. Aanvankelijk is onze aankomst in Agra gepland om 7.35 uur, maar in werkelijkheid zijn we pas rond 10.00 uur aangekomen.

Eens onze bagage van de trein naar de bus verhuisd is, is het tijd om een tweede keer te ‘boemelen’. Dit keer weliswaar in de andere betekenis van het werkwoord. Er is er eentje jarig! Jonge deerne, Tine Wintmolders, heeft de volwassen leeftijd van eenentwintig bereikt. Dat wordt gevierd met een ‘lang zal ze leven’ dat door iedereen volmondig wordt meegezongen en met het uitdelen van aangepaste cadeautjes. Iedereen die ons feestvarken een beetje kent, weet wat dat betekent: kitsch, kitsch en nog eens kitsch. Zo heeft ze twee felgekleurde, glintsterende juwelendoosjes; vijf gouden glimlachende boeddha’s en een icoon van Gopi (Krishna als kind) in ontvangst mogen nemen. Alles verpakt in een stoffen poster bezaaid met pailletten van Ganesh. Van haar studentenmeters heeft ze ook nog een armvol glitter armbanden gekregen.

Every girl’s dream

Er was eens een grootmogol keizer, Shah Jahan genaamd. Hij heeft meerdere vrouwen gehad, maar eentje was voor hem zeer bijzonder. Zij droeg de naam Mumtaz Mahal, een gracieuze en humoristische vrouw. Zij heeft de keizer maar liefst veertien kinderen geschonken, op het kraambed van hun laatste kind heeft zij het leven gegeven. Uit liefde voor haar heeft hij haar beloofd drie wensen te vervullen, namelijk haar kinderen goed te behandelen, nooit te hertrouwen en een uniek grafmonument voor haar te laten oprichten. Dat praalgraf is er gekomen en zijn wij deze middag gaan bewonderen.

Langs de rivier Yamuna is het witmarmeren bouwwerk opgetrokken dat dienst doet als mausoleum. Voor de bouw van de Taj Mahal zijn kosten noch moeite gespaard. Hiervoor zijn 20.000 arbeiders ingezet, afkomstig van India, Turkije en Perzië. Ook de materialen zijn uit verschillende delen van Azië ingevoerd, zoals het turkoois uit Tibet, jade uit China en agaat uit Jemen. Het is een volmaakt gedenkteken aan Shah Jahans lievelingsvrouw Mumtaz Mahal. Shah Jahan zou het idee hebben gehad om een grafmonument voor zichzelf aan de overkant van de rivier te plaatsen. Dat mausoleum zou in zwart marmer worden gebouwd, maar zou verder een exacte kopie van de Taj Mahal zijn. Op die manier zouden de twee geliefden symbolisch ook na de dood samenblijven. Er zijn echter geen bewijzen die deze plannen ondersteunen. In 1658 wordt Shah Jahan afgezet door zijn zoon Aurangzeb. Hij wordt opgesloten in het fort van Agra, waar hij zicht heeft gehad op het grafmonument van zijn geliefde. Na acht jaar gevangenschap sterft Shah Jahan in de toren van het fort. Volgens de vertelling is de keizer gestorven met zijn gezicht gericht naar een spiegel, waarin de Taj Mahal gereflecteerd wordt. Zijn graftombe is later naast het graf van Mumtaz Mahal bijgezet. Beide graftombes of cenotafen hebben we vandaag bezocht.

Bloedheet is het vandaag, maar dat weerhoudt niemand ervan om met volle teugen te genieten van de pracht en praal van dit wonderbaarlijke gebouw en om door de gigantische tuin te struinen al mijmerend over de liefde.

Na ons bezoek aan de Taj Mahal hebben we met z’n allen geluncht in restaurant Priya. Ieder kan bestellen wat zijn hartje verlangt, van loempia tot een soort van tafelgrill met groentjes en vlees.

Te paard en te kar

Tijdens de busreis richting Vrindavan houden we met z’n allen een siësta. Vrindavan is een belangrijk bedevaartsoord en één van de heiligste steden voor de hindoes, met honderden tempels gewijd aan Radha en Krishna. Ons intellectueel niveau wordt bijgeschaafd door de presentatie van Tinne Van Menxel over de stad Agra en haar bezienswaardigheden.

De broodnodige behoeftes worden gedaan achter enkele lage bosjes.

Eens aangekomen hebben enkele viriele knapen uit ons gezelschap onze bagage overgeladen op houten karren. Deze worden door nauwe, erg bevolkte straatjes voortgetrokken door kleine paarden, aangezien de bus daar niet door kan.

We verblijven in een ashram voor de volgelingen van Krishna. Bij ontvangst zijn we verwelkomd met chai, koekjes en ander gebak. Het is een hoog, mooi beige gebouw, waar de aapjes op de daken lopen. De kamers zijn tot onze grootste verrassing voorzien van airco! Enkelen zijn voor het eten al even naar de tempel van de ashram geweest.

Ter ere van Tine’s verjaardag krijgen we als voorgerecht chips en frisdrank.

Het avondeten wordt geserveerd terwijl we neerzitten op rieten matjes. We krijgen aardappeltjes, spinazie met tofu, currysaus met groentjes, yoghurt en rijst. Enkele minuten later begint het te regenen en onweren, we moeten vluchten naar een andere ruimte want het regent binnen. Voor ons is onweer iets heel gewoons; voor de Indiase bewoners is het een waar godsgeschenk in deze extreem droge periode.

Als afsluiter heet het hoofd van de ashram ons hartelijk welkom en geeft een korte uiteenzetting over de persoon van Krishna.

Nu verschijnt er plots een olifant met een lange snuit en daarmee is dit vertelseltje uit.

Lieve groeten van ons allen,
Tanja Goossens