Indiablog

Van 1 tot 31 augustus maken 32 studenten van de Faculteit Theologie (KU Leuven) een studiereis doorheen India. Tijdens de reis zullen ze uitgebreid kennismaken met de religieuze rijkdom van dit fascinerende subcontinent. Op deze blog brengen zij dagelijks verslag uit van hun ervaringen...

Het ochtendgloren

Elke vogel zingt zoals hij gebekt is, elke wekker wekt zoals hij gevraagd wordt. Wij wreven deze morgen de slaap uit onze ogen omstreeks half zeven. Na een verfrissende ochtendwas werden ons nog twintig minuten gegeven om in een spoedtempo onze kamer op te ruimen en bagage in te pakken. De luxe van een week vast logement te hebben is voorgoed voorbij; we beseffen dat we de komende dagen letterlijk ‘uit onze valies’ zullen moeten gaan leven. Velen deden dan ook een wanhopige poging om enige structuur in hun bagage te krijgen.

De morgenstond heeft goud in de mond, maar deze ochtend ook vooral waterrijst, een soort groen zeewier en lekkere omeletten. Na het ontbijt werd de bagage richting bus gedragen en maakten we aanstalten om naar de tempel te gaan.  Daar maakten we samen met de monniken de gebruikelijke ochtendchanting mee.

Vandaag was er echter uitzonderlijk veel volk in de tempel... ’t was Koninginnedag. Geen wapperende oranje vlaggetjes of een uitzinnige massa royalisten die tegen dranghekkens aandringen, maar wel een ingetogen gebed en feest voor de koningin van Thailand. Buiten stond ze dan ook op een reusachtige foto letterlijk in de bloemetjes. Voor deze gelegenheid werden alle denominaties van Thaise boeddhisten uitgenodigd. De verwevenheid van godsdienst en staat in Thailand ligt merkbaar hoger dan gedacht.

Heel wat monniken zijn bedelmonniken, dat wil zeggen dat ze voor hun levensonderhoud totaal afhankelijk zijn van wat de leken hun geven. Voor deze gelegenheid mochten ze met hun bedeltrom aanschuiven bij een lange rij pelgrims. Daar werden koekjes, water, sapjes, eitjes, maar ook roepies kwistig rondgedeeld.

Ook wij deden graag mee en deden onze eigen duit (voor elk een mini-snicker) in het zakje.

Intussen werd ook tijd gemaakt voor de gebruikelijke groepsfoto’s, het respect betuigen voor onze gastheren en het uitwisselen van gaven en kleine cadeautjes.

Altijd onderweg

Het programma is genadeloos, de bus wacht ons op en we laten Thailand achter ons, maar meteen ook nemen we opnieuw afscheid van een ander stukje van India. Er werd ons 3,5 uur busreis beloofd. Uiteindelijk geraakten we er in 2,5 uur, de Indische wegen waren hier in een relatief betere staat dan gedacht. Wat doet een mens dan zoal om de tijd te doden? Slapen! Na een kwartier bus werd ieder van ons door slaap overvallen. Het werd een opvallend stille busrit.

Aangekomen in Nalanda hielden we opnieuw halt bij een Thais boeddhistisch klooster, zij het een iets kleinere –maar daarom niet minder mooie- versie dan die we gewoon waren. We mochten er aanschuiven en onze buikjes vullen met een lekkere lokale specialiteit.

Van Nalanda naar Patna

Veel tijd om te keuvelen was er echter niet. We stopten bij de archeologische site van Nalanda. In deze bossen zou 2500 jaar geleden de Boeddha rondgetrokken hebben om er les te geven. Daarom werd hier in de derde eeuw voor Christus gestart met de bouw van een gigantisch universiteitscomplex met bijhorend klooster en tempels. Met een plaatselijke gids kregen we een rondleiding door deze indrukwekkende ruïnes. De drukkende hitte namen we er deze keer dan ook maar gewoon bij, en we genoten dan ook merkbaar van deze wandeling doorheen de geschiedenis.

Na het bezoek vonden we opnieuw verfrissing bij de airco in de bus . Opnieuw 3,5 uren rijden, richting Patna. Deze keer was er echter opvallend veel animo, we hebben zowat het ganse Vlaamse liedjesrepertoire bovengehaald. Over de hobbelige Indische wegen weerklonk dan ook uit volle borst ons gejoel: van kampliedjes tot schlagers, van K3 tot Herman van Veen. Was het een zweempje heimwee die ons daar even overviel?

Perron-geluk

Deze avond hadden we een hectische aankomst in het station te Patna. We hadden er opvallend veel bekijks. Voor we het goed en wel beseften werden we omsingeld door honderd nieuwsgierige Indiërs. We waanden ons even een rondreizend circus, wachtend op de trein. Enorm veel indrukken overvielen ons dan ook: de drukte, stank, lawaai, vuilnis en muizen... Na bijna twee weken onderweg heb ik ook hier opnieuw de indruk dat India een spel met ons lijkt te spelen zoals alleen een sluwe verleidster dat kan: het ene moment ontbloot ze sensueel haar nek en overweldigt ze met haar schoonheid. Het andere moment echter stoot ze je genadeloos af, en moet je een gevoel van walging onderdrukken.

In de nachttrein hield het niet op, de helft van onze gereserveerde plaatsen leek bezet te zijn door Indiërs die van niets wisten. Na veel getouwtrek en discussie zijn we uiteindelijk  dan nog allemaal goed en wel op onze plaats terechtgekomen.

Op een hobbelige rit probeer ik de notebook wat stabiel te houden. Mijn buren liggen vredig te slapen en ik pers de laatste druppels zweet uit voor dit dagverslag. Straks droom ik vast en zeker zoet met de gedachte om morgen aan de Taj Mahal te staan... Slaap zacht!

Gertjan Monteyne