Indiablog

Van 1 tot 31 augustus maken 32 studenten van de Faculteit Theologie (KU Leuven) een studiereis doorheen India. Tijdens de reis zullen ze uitgebreid kennismaken met de religieuze rijkdom van dit fascinerende subcontinent. Op deze blog brengen zij dagelijks verslag uit van hun ervaringen...

Voor de eigenlijke blog even een geruststelling. De aardbeving in India was nergens in de buurt van waar wij verblijven. De enige plek waar de aarde hier deze nacht een beetje gebeefd heeft is in de buurt van het toilet van Simon. Iedereen is dus nog in leven en de meesten verkeren nog in relatief goede gezondheid. De groepsfoto’s kunnen dit bewijzen

Na een goeie nachtrust (de matrassen in Bodh Gaya liggen stukken beter dan die in Nav Sadhana) werden we om half 7 gewekt. Net buiten onze kamer stonden twee lokale viervoeters ons al op te wachten. Een paar van ons hadden gisteren de fout gemaakt de beesten enkele petit beurres te voederen en sindsdien zijn ze nog maar moeilijk van ons af te slaan. De honden zijn intussen “Hungry” en “Thirsty” gedoopt. Rond zeven uur kregen we een authentiek Thais ontbijt.

Na het eten riep het klokkengelui ons opnieuw richting tempel voor de ochtend-chanting.

Ditmaal duurde het gezang gevoelig minder lang dan de zangstonde van de avond voordien, wat door onze knieën op gejuich werd onthaald. De Thaise monniken leken het trouwens zelf niet zo nauw te nemen met hun ochtendritueel. Bij het begin zaten er maar een handvol en de laatsten kwamen pas een vijftal minuten voor het einde binnen.

Wanneer onze boeddhisten uitgezongen waren, kropen we op onze bus (mét airco) naar de stupa waar Siddartha Gautama (de Boeddha) gestopt is met vasten door het aanvaarden van voedsel van een jong meisje. Toen we uit onze bus stapten, overviel ons een verzengende hitte. De temperatuur moet zo ongeveer rond de 45° gedraaid hebben. We waren daar echter niet alleen. Een groep jongelui die alleen maar kan omschreven worden als  georganiseerde bedelaars stond ons bij de bus op te wachten. Ze gingen als volgt te werk. Elk van de lokalen koos één van ons als doelwit uit. Vervolgens begonnen ze wat te socializen door de naam te vragen en gaven allerlei toeristische informatie over de stupa, tot hun eigenlijke doel duidelijk werd. Er werd ons gevraagd of we toevallig geen Belgische munten bij hadden. De jongelui waren namelijk verzamelaars. Als we zegden van niet, vroegen ze dan maar of we geen roepies hadden. Enfin, je snapt het wel.

Vervolgens reed de bus verder naar het belangrijkste tempelcomplex van Bodh Gaya. Het is hier dat de boeddha de verlichting bereikte. Er staat vandaag nog een nazaat van de bodhi-boom waaronder hij zat.

Om het hoekje  kon je de plaats zien waar boeddha na zijn verlichting twee weken lang een soort wandelmeditatie had gedaan.

Eens buiten kregen we een halfuurtje vrij en daar waren de bedelaars weer, dit is niet voor niets één van de armste staten van India. Sommigen waren subtiel zoals de eerder genoemden. Anderen waren dat veel minder en gaven ons gewoon een duw of zo. De meesten onder ons waren al niet in opperbeste stemming omwille van de liters zweet die in onze kleren hingen. Met de moed der wanhoop slaagden we er toch in de bedelaars van ons af te slaan om een flesje warme frisdrank te bemachtigen.

Er waren er ook een paar die zich waagden aan de nobele kunst van het afdingen. Het belangrijkste verkoopswaar van de Bodh Gayaanse markt waren natuurlijk boeddhabeeldjes. De lokale marchands hadden er wel een handje van weg om woekerprijzen aan te rekenen. Gelukkig zijn wij, Vlamingen, niet van gisteren. Één goeie Limburgse ziel liet zich verleiden om een stylootje van een bedelaar te kopen. Wij konden het armoedeprobleem jammer genoeg niet oplossen en reden dan maar terug naar onze Thaise tempel voor het middagmaal.

Na het middagmaal (de meesten vonden het heerlijk, ik was echter niet overtuigd) bezochten we enkele boeddhistische tempels in de buurt. De hitte was intussen wat getemperd door een moessonbui. Ongeveer heel de boeddhistische wereld is met een tempel vertegenwoordigd in Bodh Gaya. De eerste in rij was een Bhutanese. De tempel was zowel langs de binnen- als de buitenkant rijkelijk versierd. Soberheid is blijkbaar niet de grootste troef van de Bhutanezen, maar het interieur mocht wel gezien zijn. Na deze tempel stond het gigantische boeddhabeeld op het programma. Dit beeld is niet zo oud maar zeer impressionant.

Hierna bezochten we opnieuw een rijkelijk versierde boeddhistische tempel, een Tibetaanse ditmaal en daarna nog een veel soberdere Japanse.

Terug in de Thaise tempel werden onze knieën opnieuw zwaar op de proef gesteld tijdens een mooie, maar lange chantingsessie. Aansluitend gaf de abt ook nog een uiteenzetting over wat boeddhisme eigenlijk inhoudt. Volgens wat ik ervan begrepen heb, komt het neer op dit: “Meditation, Meditation, Meditation”. Omdat Thaise monniken niet de gewoonte hebben ’s avonds te eten, trokken we net als gisteravond de stad in om voedsel te zoeken. Omdat we er toch maar niet genoeg van kunnen krijgen, gingen we een Thais restaurant binnen. Hier was het eten wel heel lekker. De bediening was iets minder. Wanneer de laatsten hun bord kregen, waren de eersten al een half uur klaar met eten. Een handvol legde nog even een kaartje, tot men elkaar begon uit te schelden voor Gaylords. Voor er ongelukken konden gebeuren ging iedereen gaan slapen.

Morgen viert men hier in  het klooster de verjaardag van de koningin van Thailand. Tegelijk is het ook  moederkesdag. Daarna trekken we alweer verder.

Hans Van Eyghen