Indiablog 2012 - Dag 9

Roze misdienaars en evenwichtsoefeningen
Wow ! Zo rustig kabbelend als de dag van gisteren was, zo bruisend en borrelend was deze zondag ! ’s Morgens, na eerst gewekt te worden door het lieflijke gezang om 5u ’s morgens en door het kordate geklop op de deur om 6u45 door professor Broeckaert, startten we de dag als brave christenen met een eucharistieviering, ‘Indian style’ uiteraard!




Concreet wil dit zeggen: op de grond zittend in kleermakerszit, liedjes opgeluisterd door veel belgerinkel en getrommel, en lichtroze zijden tenuetjes voor de misdienaarsmeisjes. Inderdaad, niet meteen iets wat men aantreft in de dorpskerken van ‘Bachten de kuppe’, maar het was een mooie manier om deze zondag in te zetten. Het ontbijt was weer wat anders dan anders: wit brood en cornflakes – allebei Indian style ... De energie die we ermee opdeden, konden we onmiddellijk goed gebruiken, want na het ontbijt stond er een initiatie Indische klassieke dans en Tabla (Indische trommel) op het programma. Zelf waagde ik me aan de danspasjes.






De stemmen uit dansgroep en de tablagroep waren echter unaniem: dit was veel moeilijker dan het er op het eerste zicht uit ziet! Een eervolle vermelding trouwens voor de drie jongens, die zich niet stereotiep bij de trommelgroep voegden, maar voor de dansvloer kozen! Op zich waren de stapjes voor de dans eigenlijk niet zo moeilijk: voeten naar rechts of naar voren, dat kon iedereen wel. De houding en het bijpassende handenwerk daarentegen waren echter andere koek! Probeer het thuis maar eens: voeten naast elkaar naar buiten gedraaid, rug kaarsrecht, door de benen (voeten plat op de grond, niet op de tippen!) ... en eens je hier het evenwicht vindt, DAN je voet opzij zetten. Try ...! Daarbovenop waren onze instructrices nogal streng: blijven herhalen totdat iedereen op het hoogste ritme de pasjes kon neerzetten! Nu ja, het was echt een heel leuke kennismaking met de fascinerende dansvorm waarvan we gisteren het optreden hadden gezien! Hopelijk zijn we er nog zo enthousiast er over als we morgen met stijve spieren uit bed stappen ...

Olifanten en Riksjas
Na het middageten (buiten, in de zon! Jullie hadden misschien wel lekkere croissants, maar wij hadden onze zonnebril nodig op 28 januari!) brachten drie minibusjes ons naar Varanasi, en meer specifiek eerst naar de Mother India Temple. Daar was het niet de tempel, maar wel de twee olifanten – die daar nota bene als huisdier gehouden worden – die ons meteen fascineerden! Eindelijk, iedereen had nu een olifant gezien!




Eén iemand waagde zich zelfs aan een ritje op één van die grijze loebassen, maar wie deze stoere held(in) is, blijft nog een mysterie... De blog mag tenslotte nog niet alles verklappen aan het thuisfront! Na dit avontuur namen we toch maar eens een kijkje in de tempel. Daar was op een heel mooie manier de reliëfkaart van India uitgehakt in steen.




Hier wordt India namelijk als moedergodin vereerd. Toen we buitenkwamen, stond onze stadsgids ons op te wachten met kleurige riksja's! Dit leek natuurlijk fantastisch, maar toch stapten we niet helemaal enthousiast in onze voertuigjes: voor sommige van de bestuurders was de fiets eigenlijk veel te groot, één had eigenlijk maar één arm en daarbovenop hadden we – weliswaar hoog en droog in de bus – al een vermoeden opgebouwd van hoe het Indische verkeer verloopt ...




Waarschijnlijk was dit riksjaritje minstens even avontuurlijk als het olifantenritje, balancerend tussen toeterende auto’s die van alle kanten leken te komen, tussen koeien die lagen te slapen en tussen de brommertjes die vol belangstelling naast ons kwamen rijden.

Ghats en oorbellen
Na een een hobbelig maar prettig ritje mochten we afstappen, en volgden we onze gids door de kleine steegjes van Varanasi, waar weliswaar geen auto’s reden maar waar de weg toch nog regelmatig werd versperd door een koe of een brommer. Dit hele doolhof leidde ons uiteindelijk naar de Ganges, de heiligste rivier voor de hindoes, waar stenen trappen (ghats) je naar het water voeren. Deze ghats zijn erg belangrijk voor de hindoes, omdat ze hier hun rituelen kunnen uitvoeren met en ter ere van het heilige Gangeswater. Van de 84 ghats in Varanasi zijn er vijf de allerbelangrijkste voor de hindoes, omdat men gelooft dat wie zich daar baadt, zichzelf zuivert en zo een goed karma opbouwt, en dus verzekerd is van een goed volgend leven. Die zuiverende kracht staat echter in schril contrast met de feitelijke zuiverheid van het water, onder andere omdat de asse van de gecremeerden in het water worden uitgestrooid. Wie zich geen crematie kan veroorloven, vindt er soms ook niets beter op dan het volledige lichaam in het water achter te laten... Zelf zijn we van dit laatste nog geen getuige geweest. Van een crematie echter wel, meer bepaald op de Mani Karnika Ghat. Op deze plek zou Vishnu de wereld geschapen hebben, en is Sjiva zijn oorbel verloren. Wie hier gecremeerd wordt, staat dus rechtstreeks in verbinding met de goden, wat ook weer helpt om verlossing te bereiken. Voor sommigen onder ons was het erg bevreemdend om hier zo, in open lucht en in grote getale, die crematies te aanschouwen. Anderen vonden het niet zo eng als verwacht, omdat die crematie heel goed past binnen het hindoeïsme. Het lichaam valt namelijk uiteen in de vijf oerelementen: vuur, water, aarde, vuur, lucht en hemel, wat allemaal gesymboliseerd wordt in de verbranding in open lucht, bij de Ganges. Na dit hoe dan ook aangrijpend schouwspel, wandelden we verder naar de Main Ghat. Hier zouden we straks het avondritueel meemaken, maar eerst kregen we een klein uurtje vrije tijd. Met één blik in het rond wisten 18 van de 21 mensen zonder twijfel wat gedaan: shoppen!






Voor slechts enkele euro’s per stuk kochten we kleurige armbandjes, kettinkjes, oorbellen... We like Indian style! Gelukkig krijgen we later deze week nog de kans om wat langer naar dit ‘paradijs’ terug te keren.

Chips en Pizza
We keerden, onze aanwinsten vergelijkend, terug naar de ghat, waar we naar het avondritueel aan de oever van de Ganges zouden kijken. De meesten begonnen echter een ‘hongertje’ te krijgen, en kochten snel een zakje chips en een cola’tje, waardoor we op de trappen neerzaten alsof we naar de bioscoop gingen. En er was veel te zien! Blijkbaar was er een festival aan de gang ter ere van Saraswati, de godin van de kennis, die vooral door de studenten erg geliefd is. Zij zamelen dan geld in om een groot beeld van haar te maken, lopen daar dansend en zingend mee door de stad en wanneer ze aan de Ganges komen laten ze haar te water.



Beelden van alle formaten werden via de trappen naast ons tot aan het water gebracht, gevolgd door enthousiaste studenten. Misschien een goed idee voor in Leuven? ’t Is tenminste eens iets anders dan een cantus! Bij het vallen van de avond, iets wat in India echt wel ‘vallen’ is aangezien het in enkele minuten donker is, begon dan het avondritueel. Daarbij brachten enkele priesters in een ceremonie met geklaarde boter, water, vuur... hulde aan de godin Ganga, die volgens de mythe uit de hemel afdaalde en nu als rivier Ganges op aarde woont. Dit was echt indrukwekkend om te zien!




Hierna keerden we terug naar onze riksjas, en na een volgende heel erg hobbelige rit –nu in het donker, dus dubbel zo eng!– kwamen we aan bij onze busjes. Die brachten ons naar restaurant Brownie, een heel gezellig restaurantje waar ook westers eten werd geserveerd: pizza, spaghetti, en ook bier tot grote opluchting van sommigen... (Ik noem weerom geen namen.) Enerzijds is het wel fijn om meer vertrouwde smaken te proeven tussen al die kruidige curries, anderzijds is en blijft dit India, waardoor de gerechten meestal toch niet helemaal westers zijn en onmiddellijk ook een Indisch smaakje krijgen. Maar je hoort ons niet klagen!

Terug in Nav Sadhana haastte iedereen zich naar de kamer en naar zijn of haar bed, want na de rustige dag met lezingen gisteren was het vandaag heel druk: de trappen, het verkeer, de koeien, het dansen/trommelen... Onze bedjes voelden opeens heel zacht aan ... en we dromen over kleurige kraaltjes, olijke olifanten en knapperige croissantjes ...

Michelle