Indiablog 2012 - Dag 8

Opstaan met de zon
Op deze frisse zaterdagochtend staan we lekkerbekkend op, wegdromend bij de gedachte aan de op-pannekoek-geïnspireerde-naan. We blaken van een stralend humeur, want ook vandaag lacht de zon ons een warme dag tegemoet. Enkelen onder ons zijn wel vroeger wakker geschud door muziek op de gang, anderen door een onherkenbaar gebrabbel. Er ontstaat een heuse discussie over de bron van herkomst. Was dit geluid afkomstig van de kerk op het domein waar het ochtendgebed plaatsvond, of hoorden we nog flarden van het voorlezen uit de Guru Granth Sahib? Of waren het toch de toeters van de nabije snelweg die ons lieten woelen in bed? Bij deze zijn de onderwerpen voor het gesprek bij het ontbijt gekozen. Het buffet ruikt verrukkelijk. We nemen elk een bordje met het lekkers van de dag, verdelen ons over de tafels en vallen aan. Geen naan deze keer, maar een combinatie van een soort platte pannekoek-oliebollen (jaja, de pannekoeken schijnen ons te achtervolgen). Ze smaken overheerlijk!

Wassalon Het Dakterras
Na het ontbijt wagen we ons aan een tweede wasronde. Met de zon in onze nek soppen en spoelen we onze vuile was van de voorbije dagen op het dakterras. Dat wordt op die manier tijdelijk omgetoverd in een heus wassalon, compleet uitgerust met waspoeder, koud en warm water, wasdraden, en … emmers om onze 1000 toeren te draaien. Dat is nog eens gezellig: met zijn allen keuvelen en de was doen. Het brengt je helemaal terug in de tijd. Over de hoeveelheid zeepsop is er nog wat onenigheid. Er zijn emmers die de hele vloer vol schuimen, andere daarentegen … Iedereen doet verwoede pogingen om alle vlekken te verwijderen, maar toch krijgen sommigen de onverklaarbare curryvlekken er niet uit. (Hoe die curry daar komt, laten we even in het midden ...) Terwijl we zo bezig zijn, kijkt een bonte kraai nieuwsgierig toe en drinkt rustig van een druppeld kraantje. “Rare vogels, die Belgen!”, zie je hem zo denken.

Wachten op de professor
Op het schema was vermeld dat dhr. Singh rond 10 uur zijn lezing zou starten. Jammer genoeg kon hij pas een half uur later arriveren. Maar geen nood: we hebben ons reeds aangepast aan de Indiase tijdsbeleving en we besteden het extra halfuur aan spelletjes, of luieren in de zon. Enkele anderen kiezen ervoor om de tijd te verdrijven als welkomstcomité voor de professor. We nemen plaats onder (voor Mieke M. IN) de boom, waar we al snel worden aangesproken door mannen in pak die de plaatselijke conferentie bijwonen. Ook hier worden we uitgenodigd op de foto en voor we het goed en wel beseffen zijn we in een filosofisch gesprek verzeild over geloof in Jezus Christus. De man wil aantonen dat, als je in Christus gelooft, je niet bang hoeft te zijn van, bijvoorbeeld, vuur. Dit staat volgens hem immers zo in de bijbel vermeld. Om zijn standpunt te staven, propt hij terstond enkele brandende watten in zijn mond. Wij kijken met grote ogen en open mond toe ... Dit is iets wat wij niet kennen en ook nooit zomaar zouden doen … De man begint ons aan te sporen om het ook eens te proberen. Wij zijn tenslotte theologiestudenten en volgelingen van Christus, en dan doe je zoiets nu eenmaal - althans in zijn ogen. Brenda besluit zich er inderdaad aan te wagen! De man geeft echter niet af: één persoon die het probeert, is niet voldoende; we moeten het allemaal eens proberen ... Gelukkig!: net toen de volgende zich opgaf, arriveert onze professor. We snellen naar zijn auto en halen opgelucht adem. Onze kritische geest kan niet anders dan heel veel vragen stellen bij wat we zonet hebben gezien. Maar die vragen moeten we voorlopig onbeantwoord laten; nu is het professor Rana Singh die het woord zal nemen. Hij verdient onze aandacht.




Vurige lezing in een ijskoud lokaal
Het is een heuse eer om van deze internationaal geroemde professor les te kunnen krijgen. Eerst neemt hij ons mee in de hindoeïstische traditie. Hij spreekt daarbij zowel vanuit het standpunt van de hindoe zelf als vanuit dat van iemand die in contact gekomen is met de westerse manier van denken. Op die manier overbrugt hij de kloof tussen het oosten en het westen, en is het makkelijker begrijpbaar voor ons. Hij spreekt vol overtuiging en passie, wat alleen nog maar méér aanspreekt. In de namiddag verschuift het onderwerp naar zijn eigen studiegebied, namelijk Banaras, Kashi of Varanasi voor de vrienden. Ook over dit thema is hij vurig aan het woord, hoewel bij sommigen de vermoeidheid de bovenhand durft te nemen. En met verkleumde handjes is het zeker geen sinecure om te notities te nemen. Het is logisch dat de gebouwen zo zijn gemaakt dat de warmte van de zomer buiten blijft. Maar, nu is het winter, en dus blijft ook in de winter de warmte buiten … Af en toe dwalen vanuit deze ervaring ons gedachten al naar de toekomst, en werpen we enkele bedenkelijke blikken naar elkaar als we denken aan onze komende trektocht in Sikkim. Gelukkig is er in de namiddag de fameuze chai om ons zowel op te warmen als om een energyboost te geven om er nog een laatste uurtje tegen aan te gaan.

Een blokje om
Na de zware dag, smeken onze hersentjes om wat frisse lucht. En dit gunnen we ze graag. Als ontspanning staat er een wandeling in de buurt op het programma. Tenslotte leer je een land het best kennen door het te ervaren met al je zintuigen. Dat doen we dan ook. We kijken met open ogen, net zoals de locals doen. Wie is er nu het gekst: zij die gekomen zijn om naar mensen te staren, of zij die terugstaren? De stoffige wegen wisselen af met droge rijstvelden, met enkele koeien tussenin, om daarna over te gaan in bakstenen die gemaakt worden uit een mengeling van water en zand. D






De kinderen van het dorp zijn heel nieuwsgierig naar die rare Belgen en achtervolgen ons, om ons daarna voorbij te steken, om ons dan van op een ander plekje verder na te kijken. Aan de spoorweg besluiten we terug te keren om zo veilig aan te komen op onze verblijfplaats.

Officiële ontvangst in Nav Sadhana Kala Kendra
Voor de laatste keer repeteren we onze choreografie die we zullen brengen voor de danseressen-in-opleiding van Nav Sadhana Kala Kendra. ‘En men zag dat het goed was’, tenminste dat vinden we zelf. Vol goede moed betreden we de zaal waar een permanent podium ons staat op te wachten. We staan als zevende op het programma, daar kunnen we best mee leven. We nemen plaats op de stoeltjes en kijken vol verwachting naar de fraai geklede danseressen en zangeressen.



Optreden na optreden zinkt de moed ons langzaam in de schoenen. Moeten wij hierna dansen? Ons dansje stelt niets voor in vergelijking met wat zij brengen! Spinnend goud, zwaaiende vlechten, 1000 rinkelende belletjes, zowel Bollywoodstyle als ingetogen volksdans... De prachtig wapperende sari’s met bijhorende gouden juwelen, daar kunnen wij in onze fleeces en trekkingsbroeken niet tegen op... Maar hey, we gaan ervoor. We laten onze schoenen achter aan onze stoel, en nemen onze plaatsen in op het podium. De onzekerheid moet van onze gezichten te lezen geweest zijn want voor we beginnen, krijgen we al een bemoedigend applaus. Zijn we klaar? Ja! Hier gaan we dan!




Voor we het goed en wel beseffen, dansen we de pannen van het dak! Uiteraard op onze bescheiden Belgische manier maar we mogen niet klagen. En dat doet ons publiek zeker niet. We zijn allemaal tevreden. Tot onze verbazing blijft professor Broeckaert op het podium zitten. Hij had toch al zijn bijdrage geleverd? Maar nee hoor, hij verbaast ons allen met zijn tinwhistle en mondharmonica-talent. Wij zijn net zoveel omver geblazen als onze Indiase vrienden. Wat een optreden, en dat zo onverwachts! Naast het dansoptreden krijgen we van de dames van de dans- en muziekschool ook nog een yogavoorstelling en een uitbeelding met bijhorende dans van het verhaal van de Samaritaanse vrouw.




Afsluitend doet Father Paul D’Souza nog een bedankingswoordje en nodigt hij ons uit om buiten met z’n allen te genieten van overheerlijk avondmaal bij maanlicht (en spots).

Kennismaking en dan wegdromen
Het eten was overheerlijk! Nogmaals verrast het pastoraal centrum ons met hun kookkunsten. Na wat aarzeling geraken we dan toch aan de praat met de meisjes van de dans- en muziekschool. Ze zijn blij om hun ervaringen met ons te kunnen delen, en ook om van de onze te kunnen mee genieten. Af en toe krijgen we een bezorgde blik toegeworpen wanneer ze ons in slechts een lichte lange broek of rok zien rondlopen. Het is toch tenslotte winter! “Hebben jullie het niet koud?” We lachen de opmerkingen weg met de uitspraak dat deze temperatuur voor Belgen als zeer zacht wordt aanzien, zeker in deze tijd van het jaar. Het enige waar we qua temperatuur wat schrik voor hebben, is Sikkim, maar als het dat maar is …






Tijdens onze gesprekken wordt er ook nog gesproken over vorige bezoekers uit Leuven. Onze buikjes rondgegeten en onze sociale contacten uitgebreid, druipen we stilaan af naar onze geliefde kamers. Om vervolgens in slaap gezongen te worden door de honden, de toeters van de auto’s en de daverende treinen. Niets waar wij nog niet kunnen door slapen, en dat na nog maar een week in betoverend India...

Stefanie