Indiablog 2012 - Dag 7

Onderweg
Rond 6u ’s morgens klinkt er gestommel en wordt er flink heen en weer gepord tot iedereen wakker is. Juist, we zaten op de nachttrein naar Varanasi!




Iedereen begint vlijtig rondslingerende boeken, oordopjes en kousen bijeen te zoeken. Wanneer we allemaal klaarstaan om van de trein te kunnen springen, duikt er een kleine vertraging op, die India-gewijs al vlug een iets langere vertraging wordt. Maar geen nood: de tijd wordt zoals gewoonlijk nuttig ingevuld met het uitwisselen van handige informatie met/voor het manvolk over vrouwentrekjes, hondachtigen en ‘wat te doen met weners’.

Wanneer we eindelijk met onze bus onderweg zijn naar ons gastenverblijf in de lokale christelijke gemeenschap zien we een ander deel van India dan we gewoon zijn. Met een chauffeur die ons, niet gespeend van enige roekeloosheid, door het Indiase verkeer loodst, krijgen we een voorsmaakje van een meer ruraal landschap.



Nav Sadhana
We worden vriendelijk ontvangen in ons gastenverblijf Nav Sadhana. De weelderige tuin waarrond de gebouwen liggen, verrast ons met zijn kleurige bloemen, glitterende versiering en smalle paadjes.





Iedereen gaat nieuwsgierig een kijkje nemen in de kamers waar we de volgende acht dagen zullen vertoeven. Een douche! Een muskietennet! Handdoeken! Zeep! Nav Sadhana is nu al goedgekeurd! De zusters doen hun best om ons thuis te laten voelen door een ontbijt klaar te maken bestaande uit eitjes, een soort van pannekoeken en toastbrood. Ze verraden echter hun Indiase invloed door er aardappelen in pikante saus bij te voegen …

Het vrije moment voor we opnieuw aan de tafel mogen schuiven, grijpt iedereen aan om zich na twee dagen treinreizen eindelijk te wassen, tanden te poetsen en propere kleren aan te trekken. Een luxe die we allemaal zijn gaan appreciëren. Ook bij de lunch doen de zusters hun best: we krijgen Indiase curry, rijst en … frietjes !
Door het drukke schema van de vorige dagen krijgen we na het eten opnieuw vrije tijd om uit te rusten. Iedereen zoekt zich een plekje op het dak in de zon. We luisteren naar muziek, lezen een boek of wassen onze kleren. Het vakantiegevoel is alomtegenwoordig, iedereen geniet van de omgeving en de rust.

Lezing Kerkgeschiedenis in India
Om drie uur krijgen we een lezing van dr. Yotilal van de Indian Missionary Society, die de lotgevallen van de christenen in India over de jaren heen beknopt weergeeft. We luisteren aandachtig en nemen vlijtig notities zoals we dat op de universiteit in België ook àltijd doen.




We krijgen ook chai-thee tijdens de pauze. Dat weten we absoluut te appreciëren. Hierbij misschien een kleine hint voor onze faculteit tegen het moment dat we terug zijn: een theetje tussen de lessen kan o zo heerlijk smaken!

Dansen
De vrije tijd voor het avondeten wordt handig ingevuld met het sleutelen aan ons meesterwerk: het dansje dat we een van deze dagen vakkundig zullen opvoeren voor onze Indiase vrienden. We zwoegen en zweten, maar het resultaat mag er zijn!






Een kleine pauze voor het avondeten en we besluiten dat we professor Broeckaert op de hoogte zullen brengen van zijn rol in het geheel. Schoorvoetend maar toch ook met enige trots neemt hij zijn taak op zich. We zullen schitteren!

De avond valt
Iedereen zet zich gezellig samen voor nog een babbeltje en een spelletje. Even duikt er een vlaag van paniek op wanneer er enkele paspoorten schijnbaar een avondwandeling zijn gaan maken zonder de rest van de groep in te lichten, … maar na een doorgedreven zoektocht raken ze uiteindelijk toch terug bij hun rechtmatige eigenaars.



Nadat o.a. zelfs de hoofdzuster, de directeur, professor Broeckaert en een reeks gyneacologen (!) die hier toevallig op congres zijn werden opgetrommeld, bleken de paspoorten namelijk in beide gevallen bij de eigenaars zelf te zitten (eentje zat in het zeer geheime zakje dat je op de foto hierboven ziet). Opgelucht kan iedereen zijn bedje in.

Doris