Indiablog 2012 - Dag 6

De Taj Mahal – één van de zeven wereldwonderen
Na een vermoeiende, luidruchtige en lange nachtrit met de trein kwamen we om 8u30 aan in Agra, de stad van de Taj Mahal. De ene was al wat wakkerder dan de andere. Sommige oogjes waren wel heel erg klein. Drie Indische studenten stonden ons op te wachten om samen de dag door te brengen. Onze gidsen voor één dag waren super behulpzaam, lief en sociaal. We reden met de bus, die we volgepropt hadden met rugzakken en slaapzakken, naar de parking van de Taj Mahal. Prof. Gurdeep Kaur kon voor ons goedkopere tickets bemachtigen (lang leve Daisy!). Sommige mensen aan de ingang deden wel wat moeilijk om ons binnen te laten. Een tijdje wachten op het busje dat ons naar de Taj Mahal zou brengen, werd ons deel … Of dat busje zo interessant was, was trouwens zeer de vraag. Er rezen alleszins heel wat bedenkingen toen we merkten dat de Taj maar 1 km verder lag en het busje amper 20 km per uur reed. Bij het binnnenkomen van het grafmonument werden we grondig gecontroleerd. Logisch, want de Taj is een van de zeven wereldwonderen en staat onder strenge beveiliging. Aan de ingang zat een aapje dat de aandacht trok van vele toeristen. 0ok ik wilde een foto nemen toen het dier, geschrokken van al de flitsen, plots op mij afkwam. Dat was schrikken! Toen traden we de poort binnen om het het complex te bezichtigen … Iedereen was enorm onder de indruk van het prachtige zicht op de symmetrische structuur van de gebouwen, de tuinen en de vijvers. We wilden onmiddellijk op de foto om dit fantastische beeld te vereeuwigen. Uiteraard werden er heel veel kiekjes genomen, vooral op het befaamde bankje waar ook reeds prinses Diana zich had laten fotograferen.



Spijtig dat we zo’n vermoeide nacht achter de rug hadden, want bij sommigen waren er wat walletjes te zien. Het mooie weer zorgde voor een zalige sfeer. De buitenkant van het mausoleum, versierd door prachtige kalligrafie en inlegwerk, schitterde in de zon. We leerden ook dat de kleurrijke versiering uit steen in de maan zouden reflecteren. Spijtig dat we dit niet met onze eigen ogen zullen kunnen zien … De lotusvijver vonden we minder spectaculair, hij was minder groot dan verwacht. We hadden ook verwacht om lotusbloemen, vissen en blauw water te zien, maar niets daarvan … Toch was de Taj een van de mooiste dingen die we ooit zagen en zullen zien. Terwijl we nog nagenoten, keerden we terug naar de bus. Kathleen, die waarschijnlijk nog aan het dromen was van deze magische plek, stootte haar hoofd aan een paal. Ze had even hoofdpijn, maar na de helpende hand van professor Broeckaert en de EHBO-verantwoordelijken, kwam ze er snel bovenop.

Onze volgende stop was het Agra Fort. Dit enorme en indrukwekkend gebouw, een combinatie van rode zandsteen en wit marmer, verbaasde velen onder ons. Het leek op een doolhof met verschillende binnenpleinen en mooi aangelegde tuinen.




Hoe zou het geweest zijn om daar te wonen? Wat hier weer maar eens opviel, was het grote contrast tussen de weelderige rijkdom en verschrikkelijke armoede in India. Verkopers en bedelaars klampten ons aan en lieten ons niet met rust. Sommigen onder ons zijn het al gewoon, anderen ergeren er zich meer en meer aan.






Omdat we sedert gisterenmiddag bijna niets meer gegeten hadden, scheurden we na het bezoeken van deze twee prachtige gebouwen van de honger. Iedereen was dan ook heel blij toen we op aanraden van onze plaatselijke gidsen naar een restaurant togen. Men serveerde er Chinees, Indisch, Italiaans... eten, voor ieder wat wils. Vooral de spaghetti, de noedels en de rijst met kip vielen in de smaak. We aten allen ons buikje vol … om weer een nachtelijk treinrit tegemoet te gaan.










Nu zitten we nog gezellig bij de praten over dagdagelijkse dingen: eten, familie, liefjes, hobby’s,... We leren elkaar beter en beter kennen en komen veel te weten van elkaar.

Dafne.