Indiablog 2012 - Dag 5

Amritsar groet ’s morgens de Adi Granth
Opstaan om 4.10u ging nooit eerder zo vlot. Zes dappere vrouwen (eervolle vermelding: Eline, Sanne, Brenda, Goele, Stefanie en Karen) én de fotograaf van dienst zijn vroeg uit de veren om te aanschouwen hoe de Adi Granth van zijn nachtelijke rustplaats in de Akal Takhat naar de Hari Mandir wordt gebracht.



Wanneer we met z’n allen hebben plaatsgenomen vlak voor de Akal Takhat, worden de vrouwen vriendelijk verzocht om die plaats te verlaten. Een mens zou bijna denken dat we gediscrimineerd worden, maar uiteindelijk bezorgt die man ons de mooiste ervaring tot nu toe. Onder begeleiding van Daisy en Jessica besluiten we namelijk om in de Gouden Tempel zelf te kijken hoe de ceremonie verloopt. We mogen vlakbij het centrale gedeelte –waar het heilige boek zo dadelijk zal neergelegd worden– plaatsnemen. Even voel ik me een sardientje in blik wanneer we daar tussen tientallen vrouwen staan, maar van zodra de Adi Granth binnenkomt en iedereen op de grond gaat zitten, worden we deel van het geheel. Onder begeleiding van gezang legt de hoofdpriester het boek op zijn plaats, waarna hij er uit reciteert. Het is ontroerend om te zien hoe al deze mensen zo volledig opgaan in het gebeuren. Nooit eerder was ik zo tevreden dat ik op een dergelijk ongezond uur uit bed kwam. Speciale dank van de zes dappere vrouwen aan Daisy dat we dit mochten meemaken!




We groeten ’s morgens Amritsar
Na wat ochtendlijk bijslapen -dat was wel even nodig na het bijwonen van de ceremonie-, wordt onze zelfstandigheid op de proef gesteld. “Professor Bert” [bird]¹ laat zijn troepen los in Amritsar. Een aantal trekken met hem naar een restaurantje om er te genieten van een uitgebreid ontbijt, anderen gaan zelf op zoek naar voedsel en nog anderen –waaronder ik– leggen de prioriteit niet bij eten. Met enkelen trekken we namelijk de drukke straatjes in op zoek naar enkele souvenirs voor het thuisfront (en voornamelijk voor onszelf). In de schaduw van de Gouden Tempel schaffen we ons enkele typische sikh toebehoren aan. Ondertussen zoeken we toch ook ontbijt. Na vier dagen ‘Indian Food’ gaan we op zoek naar bananen. Meegevoerd door de drukte en de massa vinden we een bananenkraam: het is niet te beschrijven hoe zalig een fris banaantje kan smaken! En zo belanden we via een smal straatje ook per toeval in Jallianwala Bagh.



In dit park liet Dyer in 1919 het vuur openen op duizenden vreedzame demonstraten. Tot onze verbazing komen we in een oase van rust terecht. Op enkele plaatsen in de muren kan men nog de kogelgaten zien. We beseffen dat het onmogelijk moet zijn geweest om te ontsnappen aan de kogelregen. Wanneer we de put zien waar vele mensen insprongen om te vluchten voor het geweld, worden we even stil en vragen we ons af hoe ver we zelf zouden gaan in dergelijke situatie om ons leven proberen te redden. We worden in ons gesprek gestoord door een bende Indiërs die met ons op de foto willen. We laten snel een vluchtige foto toe en gaan dan op zoek naar het 'Information Center', onze plaats van afspraak.

Gezocht: 'Information Center'
Onze zoektocht naar dat centrum verloopt niet zo vlot. Zelfstandig als we zijn willen we het op eigen houtje zien te vinden. En dus begeven we ons naar wat volgens ons de ‘hoofdingang’ is van het tempelcomplex. We treffen daar een andere groep zoekende medereizigers. Helaas blijkt dit niet de juiste plek te zijn, waardoor we wel verplicht zijn om het te vragen aan een vriendelijk mannetje naast de poort. Onderweg naar de echte plek van het Information Center komen we Professor Bird tegen. Hij mompelt iets over ‘zelfstandigheid...’ en begeleidt ons dan verder. Om 10u krijgen we in het centrum een lezing van Dr. Agamjyot Kaur Tiwana over het belang van de goeroes voor het sikhisme (waarvoor we haar bij deze nogmaals hartelijk willen bedanken!). Ze vertelt ons over het leven van de goeroes, hun conflicten met de moslims, over hun belang voor het sikhisme van vandaag, over de bouw van het tempelcomplex,...



Westerlingen in India = PIZZA!
Na de lezing krijgen we opnieuw enkele uren de tijd om vrij de stad te verkennen. Enkelen beslissen om eerst hun bagage te gaan pakken, zodat ze daarna niet meer naar de klok moeten kijken. Anderen die nog niet naar Jallianwilla Bagh waren geweest, trekken daar nu naartoe. Wanneer we honger krijgen gaan we op zoek naar de “Domino’s”. We hadden van vorige Indiareizigers gehoord dat je hier lekkere pizza kan eten. En laat ik eerlijk zijn: na alle chapati’s en rijst en andere ‘brijen’, verlangen sommigen toch echt al wel hevig naar voedsel dat vertrouwd smaakt. Met veel smaak smullen we van de pizza met kaas en tomaatjes en genieten we van onze frisse, authentieke Coca-Cola!




De “muziek” in de pizzaketen krijgt ook mijn waardering, al deelt niet iedereen die mening. Het voelt even alsof we in België zijn, maar dan kijken we even naar buiten en zien we de blikken van passerende Indiërs en weten we weer dat we toeristen zijn in een ver land. Anderen zijn iets moediger en trekken naar “The Glass”, waar ze naar verluid genoten hebben van lasagna, loempia’s, cheesesteaks,... Wanneer we terug naar ons gastenverblijf wandelen, verkennen we nog enkele leuke straatjes van Amritsar. We zien in de verte een stoet met wagens en muziek en even schiet de gedachte “oh nee, kennen ze hier ook al carnaval?” door mijn hoofd.




Jammer genoeg hebben we geen tijd om dichterbij te gaan kijken naar wat er gaande is, want over een half uurtje vertrekt de bus. We moeten dus onze bagage gaan halen. Bij enkelen wordt het nu al (!) elke keer lastiger om alle spullen terug in de reistas te krijgen. Sommigen proppen dan ook tegen beter weten in alles in hun tas, klemmen hem tussen de knieën en trekken dan de rits toe. Oef, die gaat nog dicht, dus no panic. Ook de handbagage wordt bij velen almaar opvallend zwaarder. En het is nu nog maar de tweede maal dat we onze tassen terug moesten inpakken. Ik kijk al uit naar de verdere evolutie. (Toch even vermelden dat ik opmerkelijk steeds meer in mijn grote tas krijg, oefening baart kunst zeker?!)

“Het is een nacht”
‘Om 14.30u strikt. Strikt! Maar echt STRIKT!!’ (citaat prof. B. Broeckaert) vertrekt de bus richting treinstation. Gisteren deden we er een dik uur over om van het station naar het gastenverblijf te rijden, vandaag doen we er 9 (!) minuten over... ondanks de kleine opschudding onderweg bij het zien van een olifant. India is echt een onvoorstelbaar land – in alle mogelijke betekenissen van het woord. We bedanken Daisy, Jessica en Deepak met een kleine attentie voor hun begeleiding en hulp. We vinden onvoldoende woorden om uit te drukken hoe blij en dankbaar we zijn dat zij ons de eerste dagen van onze reis hebben bijgestaan. Ook willen we Tripti en Girik bedanken die er de vorige dagen ook bij waren. We moeten tot 16.15u wachten in het station op onze nachttrein met bestemming Agra.




We vatten post rond onze enorme hoop tassen, rugzakken en slaapzakken. Velen zien er al een beetje vermoeid uit en hangen een beetje op een bankje. Dat doen ook vele Indiërs, terwijl ze ons met bittere ernst aanstaren. Om het eten op de trein een beetje te ontlopen trekken sommigen naar het fruitkraam in het station en kopen er bananen of appels of sinaasappelen. We zitten verdeeld over twee wagons, waardoor we een degelijk excuus hebben om af en toe wat rond te lopen om de beentjes te strekken. We proberen ons wat bezig te houden met lezen, muziek beluisteren, spelletjes spelen, het dagboek aanvullen,...




Ik heb mijn tijd gevuld met het schrijven van dit blogbericht. Het is nu 2u ’s nachts en ik staar naar het plafond. Ik moet een beetje denken aan een nacht die niet zo lang geleden begon. Het is een nacht(trein).

Karen

-----------
1. Nadat we de eerste echte dag in India hoorden dat de voornaam van professor Broeckaert in India als bird wordt uitgesproken, namen we deze gewoonte graag over.