Indiablog 2012 - Dag 3

Genieten van het de prachtige site rond de Qutb Minar.
Omdat we gisteren de markt nog bezochten, vond Michelle dat we deze ochtend het recht hadden om pas om 9u i.p.v. 8u30 te ontbijten. Zo gebeurde ook, onder algehele instemming van de groep en van professor Broeckaert.



Goed uitgeslapen stonden we op, terwijl we de stralende zon begroetten: de lucht was veel blauwer vandaag omdat een kort regenbuitje vannacht de smog wat temperde. Het plan was om eerst naar Humayuns graftombe te gaan, maar door de vele wegblokkades ter voorbereiding van Republic Day op 26 januari lukte het de buschauffeur niet daar te geraken. Na meer dan een uur rondjes rijden werd er besloten om eerst naar Qutb Minar te gaan. Onderweg zochten we allerlei manieren om de tijd te doden. Sommigen waren geïntrigeerd door het chaotische verkeer, anderen door de massale aanwezigheid van politie en militairen. Die laatsten waren soms opgesteld tussen een muurtje van zandzakjes met mitraillettes in de aanslag. Ook professor Broeckaert wist ons te entertainen met een raadseltje over 143 monniken ... We breken er ons tot op dit moment nog steeds het hoofd over. We hopen allen om ter eerst op een plots momentje van verlichting, want de prijs voor diegene die het raadsel kraakt is niet mis: een paar donsschoentjes die we zullen kunnen gebruiken in het koude Sikkim op het einde van de reis.

Eenmaal aangekomen bij het Qutb Minar complex was de sfeer opperbest: een paar dappere creatievelingen waagden reeds een poging het raadsel te ontcijferen, zonder resultaat. En de zon maakte ons allen gelukkig. Het Qutb Minar complex, met zijn extreem propere omgeving, eekhoorntjes, papegaaien, de Quwwat Ul Islam moskee en de reusachtige minaret, was prachtig in de zon.





We kuierden langs de overblijfselen en genoten ervan. Vooral de ‘iron pillar’, een 6 ton zware ijzeren pilaar ter ere van Vishnu uit de vierde eeuw, die later eeuwenlang bestudeerd werd omdat de technologie om dit te creëren pas in 1851 opnieuw zo ver was ontwikkeld, wekte verwondering op. Enkele van de meisjes zetten zich even te rusten, tot hun genieten opeens een lichtjes nare wending kreeg... Wat eerst begon met een handvol studenten die met hen op de foto wilden, liep al gauw uit op een massale toeloop van enthousiaste jongemannen wiens jachtinstinct boven kwam bij het zien van al dat mooie vrouwvolk. Gelukkig wist Dries zich heldhaftig te mengen in de chaos alsof hij zijn harem wou beschermen.

Nadien gingen we opnieuw op de bus. Onderweg stopten we nog even om vanop een afstandje de architectuur van de beroemde Lotustempel gade te slaan.




Kortstondige interactie met moslimstudenten, het praalgraf van Nizamuddin en graftombe van Humayun.
Onze lunch ging door op de Jamia Millia Islamia, een moslim universiteit waar de studenten een uitgebreide educatie kunnen krijgen in verschillende studiegebieden, gaande van economie tot verdieping in de islam. We werden er warm onthaald door enkele leidinggevenden en door de professor Engels, die een inspirerende speech gaf over o.a. de waarden waarvoor ze staan, geïnspireerd door Mahatma Ghandi.



Tijdens de maaltijd mengden we ons onder studenten om elkaar over onze studies te informeren en ervaringen uit te wisselen. De tijd was te kort … want al snel moesten we weer de baan op. De bus bracht ons naar een moslimwijk, waar we ons door het vuil en de smalle steegjes een weg baanden naar de Hazrat Nizamuddin Dargah, het schrijn van een soefi heilige die stierf in 1325. Dit grafschrijn is al eeuwenlang een populaire pelgrimsplaats. Voorzien van de nodige hoofdbedekking mengden we ons tussen de moslims.



Enkel de mannen mochten in het schrijn zelf, terwijl de dames moesten plaatsnemen op de grond voor het schrijn. Nadien voegden de mannen zich bij het gezelschap en lieten we ons allemaal meevoeren op de opzwepende muziek.




De combinatie van enerzijds het vuil en de armoede en anderzijds de grote devotie, de muziek en de geldgiften die men deed, was weer een overweldigende ervaring. Hierna bracht de bus ons uiteindelijk toch naar het praalgraf van Humayun. We hadden geen spijt dat we dit pas in de late namiddag bezochten, want de zon zat waarlijk perfect om het indrukwekkende geometrische bouwwerk in zijn volle glorie te aanschouwen. Dat leverde enkele prachtige groepsfoto’s op.






Toen we weer aankwamen in het gastverblijf van ‘onze’ Gurdwara kregen we koffie en thee, wasten we ons en praatten we wat na in afwachting van het avondeten. We maakten ook grapjes over o.a. de meisjes die zich kwamen wassen in de veel beter uitgeruste badkamer van de jongens en de poncho die Nick creëerde uit het KLM fleecedekentje dat hij had meegenomen van het vliegtuig. Na het eten bereidden de meisjes nog even hun danspasjes voor die ze de studenten te Varanasi zullen aanleren. Lang zullen we niet opblijven, want morgen moeten we onmenselijk vroeg uit de veren om op tijd de trein te halen die ons naar Amritsar zal brengen. We zijn onze gastheren en –vrouwen van de Gurdwara ontzettend dankbaar voor het verblijf. Daisy Gurdeep Kaur, Tripti, Jessica, Girik en Baptik, heel erg bedankt voor de gastvrijheid, de hulp en de begeleiding!

Ruben