Indiablog 2012 - Dag 26

Bye bye Dzongri, welcome to the sun!
Deze ochtend moesten we niet zo vroeg uit de veren als gisteren, maar tegen 9u stonden we toch al weer klaar om af te dalen: terug naar warmere oorden! Ondanks de koude en de sneeuw was het heel gezellig geweest, daar boven op 4000m. De zon stond vandaag parmantig aan de hemel, en deed ons, als afscheidscadeau als het ware, genieten van een werkelijk fenomenaal uitzicht toen we onze berghut in Dzongri verlieten. We wandelden namelijk op een bergplateau, waardoor we 360° in het rond konden kijken, naar bossen, sneeuw en witgepoederde bergtoppen van 6000, 7000 en zelfs 8000 meter. Adembenemend!

De kunst van het afdalen
Nadat we het uitzicht vaarwel gezegd hadden, richtten we ons neerwaarts, en onder deskundig advies van professor Broeckaert ‘smurften’ we dan maar naar beneden in de sneeuw. (Vrij in te vullen als: glijden, stappen, huppelen, buitelen...) Stokken kwamen goed van pas, zeker op die plaatsen waar de sneeuw al aan het smelten was en er sprake was van een ‘papje’ met onderliggende modder. Gelukkig bestond het grootste deel van ons traject nog uit veel sneeuw, wat een vastere ondergrond vormde dan stenen en takjes. Hijgpauzes waren nu minder nodig: dalen gaat echt wel stukken makkelijker dan stijgen, het acrobatische geflirt tussen sneeuw en zwaartekracht even niet meegerekend... Eventjes op adem komen kon natuurlijk nooit kwaad, des te meer omdat onze professor ons trakteerde op cola’tjes en beertjes tijdens die pauzemomentjes. Was dit gebaar enkel ingegeven vanuit sympathie en mededogen, of was het eerder een subtiele poging om het oorverdovende gesnurk van gisterennacht goed te maken?, wie zal het zeggen...

Dooreengeschud door al dat dalen bereikten we –opnieuw– Tshoka, de hut op 3000m van waar we onze klim naar Dzongri waren gestart. Maar hé, al dat shaken en schudden is goed voor de cellulitis, isn’t it? Professor Broeckaert belooft alvast een dvd uit te brengen: BBB met Bert Broeckaert in de Bergen! Als dat geen bestseller wordt!

Bonen in tomatensaus en ‘vrouwenpraat’
Na deze inspanning werden we door ons kookteam weer verwend met een krachtige maaltijd, typisch Vlaams zelfs: rode bonen in tomatensaus, en ook nog een slaatje, een curry-aardappelsoepje en broodjes. Het was gezellig om daar terug samen in die berghut te zitten. Enkele dagen geleden zaten we er nog een beetje bang te bibberen van de kou, nu –na de inspanningen van de voorbije dagen in Dzongri– voelen de temperaturen hier al veel aangenamer aan.

Tijdens de thee kregen we weer popcorn, en kletsten de meisje over euh, ‘meisjesdingen’, tot groot ongenoegen van Dries en Nick die getuige waren van deze conversatie. Prompt besloten ze om, eenmaal terug in Yuksom, een cafétje te zoeken en, euh, heel mannelijk te doen!

Après-Valentijnsanimatie en gekeuvel bij kaarslicht
Na de thee verwende ons animatieteam, Karen en Marijke, ons op een hartverwarmende après-Valentijnsactiviteit, namelijke een fantastische speeddate! Het concept was heel eenvoudig: we werden in twee rijen tegenover elkaar gezet, met een lieflijk kaarsvlammetje tussen de twee ‘daters’, klaar om met elkaar in gesprek te treden. Ons animatieteam gaf ons steeds eerst een doe-opdrachtje, om tot rust te komen, en daarna mochten we enkele minuutjes over een onderwerp keuvelen dat door onze ravissante entertain-sterren werd meegedeeld. Daarna werd er doorgeschoven, zodat iedereen een beetje van iedereens hartsroerselen te horen kreeg. Even enkele voorbeelden... Als doe-opdracht moesten we de ogen sluiten, onze handpalmen tegen die van onze date houden, en je handen laten leiden, en dan vice versa. Deze opdracht had tot doel rust te brengen, maar het laat zich raden dat we soms slap lagen van het lachen. En dan de vragen: ‘hoe zou je de persoon tegenover jou verleiden?’ Niet altijd zo simpel, natuurlijk ... De andere vragen waren wel vlotter te beantwoorden, onafhankelijk van je date, en leidden tot heel gezellige conversaties zoals, bijvoorbeeld, over onze fijnste/minst fijne jeugdherinnering, de aangrijpendste herinnering van deze reis in India, de dromen die we voor ons leven hebben ... Voor u, beste lezer, klinkt dit misschien allemaal een tikkeltje melig, maar zittend in een berghut in Sikkim op 3000m, bij kaarslicht, met de (bijna) voorbije tocht in de benen en het hart, vormde dit een heel mooie avond... Tijdens het eten bleven we dan ook knus bij elkaar zitten. Normaal zetten we ons allemaal tegen wanden van de hut, in een grote halve cirkel, maar nu bleven we in de rijtjes tegenover elkaar zitten om voortkeuvelend te eten. En misschien was het de sfeer ontstaan tijdens de speeddate gesprekken, misschien ook wel een vleugje weemoed omdat onze tocht, onze reis, er bijna opzit, wie zal het zeggen, maar feit is dat ook na het eten de gezellige gesprekken zich langer dan anders doorzetten rond het kaarslicht. Toch blijft in de bergen 20u het uur waarop de vermoeidheid valt, toch blijft het van belang om snel in bed te kruipen om voldoende energie voor de volgende dag op te doen, en dus kropen we uiteindelijk moe maar met een heel warm gevoel in bed. Morgen zijn we weer klaar om de volgende afdaling in te zetten....

Michelle