Indiablog 2012 - Dag 25

Hoe enkele theologiestudenten in de vroegte boven de 4000m stapten
Om 4u30 werden we opgeschrikt door gebonk op onze deur. “Professor! Professor! It’s time!” Het was onze gids die er ons op attent maakte dat het tijd was om op te staan indien we een prachtige zonsopgang wilden meemaken. Een zonsopgang vanop Dzongri Top (4200m!) met een panoramisch zicht van 360°, die naam en faam geniet over de hele wereld! Dat mochten we niet missen. In topsnelheid gleden we in onze vele lagen kledij en ritsten we met verkleumde vingers onze jassen dicht. 200 Meter stijgen, dat konden we best wel aan, ook in deze vroege uurtjes. Terwijl we de slapers nog uit onze ogen wreven, begonnen we overmoedig aan onze klim. Maar algauw krompen onze longen samen vanwege het gebrek aan zuurstof in de lucht. Puffend en hijgend hesen we ons de berg op, via een wegeltje waar sneeuw en stenen afwisselden. Wanneer iemand het wat moeilijker had, snelden we elkaar te hulp met een troostend woord of een schouder om op te steuen. De vriendschapsbanden breidden uit en versterkten zienderogen.

Hoe de zon ons hart en onze handjes verwarmde
Langzaam maar zeker vervaagde de sterrenhemel bij het gloren van de eerste zonnestralen van de dag. Met ons doel voor ogen, spraken we onze laatste adem aan. Boven aangekomen keken we bibberend toe hoe de zon haar stralen liet glijden op o.a. de Kangchengdzonga (8586m) en Kabu North (7338m) en South (7318m). De witte ijstoppen kleurden zachtroze en oranje, wat ons hartje alleen maar verwarmde. Trappelend van ongeduld (ook – om eerlijk te zijn – om te voorkomen dat onze tenen zouden bevriezen) wachtten we tot de zon boven de bergen zou uitreiken en zijn stralen zou werpen op onze bevroren gebedsvlaggetjes. Prachtig! Ja hoor, het was het waard, 4200m klimmen! Het zowel fysiek als mentaal een heuse overwinning, waar we ontzettend trots op waren! De euforie gleed echter stilaan over in vermoeidheid en honger, en dus vatten we de afdaling aan. Beneden stond de thee ons al op te wachten. We warmden onze handen en aten onze buikjes rond.

Hoe men zich opwarmt op 4000 meter hoogte
Enkele heldhaftigen namen de uitdaging aan om er nog een toertje blok van zo’n 3 uur bij te nemen. Tijdens de tocht wisselden de enorme bergen elkaar af. We kwamen ook bij de met kleine stoepa's gemarkeerde plek waar de vroegere koningen van Sikkim kwamen om te mediteren in het aanschijn van de Kanchendzonga, op ruime 4100m hoogte. Indrukwekkend! We beslisten om de fluoriscerende bothybag eens uit te halen en te testen. Daaronder zittend kregen we het al snel warm en werd de energie aangevuld met het nodige krachtvoer. Op dat zelfde moment zochten de ‘achterblijvers’ naar een bezigheid. De meesten opteerden voor een schoonheidsslaapje in een heerlijk warme slaapzak. Zij konden wel op het bezoek van een nieuwsgierig paard rekenen. Was dat even schrikken! Vier anderen genoten van de voormiddagzon om zich op te warmen. Lekker gezellig naast elkaar met als leuze: 'Na mist komt zonneschijn'.

Hoe we eindeloos genieten van de kleine dingen des levens
Toen de lustige wandelaars terug waren, verdween de prachtige zon grotendeels achter de wolken. Na het middagmaal maakten enkele meisjes gebruik van de wastent (door de immer tot actie bereide jongens geconstrueerd uit een bothybag en 4 wandelstokken) om hun lokken te verzorgen. Naar het schijnt is wandelen niet zo bevorderend voor de persoonlijke hygiëne en daar moest dringend werk van worden gemaakt. En 'nee, jongens niet toegelaten!' Toen de zuurstof op raakte en de condenstatie er voor zorgde dat het als het ware ‘binnenregende’, zochten we betere (of eerder drogere) oorden op. Binnen werd er voor ons een vieruurtje en thee geserveerd, aangevuld met (jawel!) verse popcorn! De hemel op aarde, en dat alles op 4000m hoogte.

Hoe we vredig gaan slapen met een gevuld buikje
Nog enkele uren de tijd doden met allerlei zaken om dan over te gaan tot het avondmaal. Si, mama! Pasta! Afgesloten met een heerlijke appeltaart. Wat een overheerlijke verrassing! Zelf Poefie, onze tochthond, genoot mee. De nacht viel en miljoenen sterren verschenen aan de hemel. Met deze unieke duizenden-sterren-hemel op ons netvlies gebrand, kropen we in onze slaapzak. Daar zaten we veilig beschermd tegen de storm die buiten woedde.

Stefanie