Indiablog 2012 - Dag 24

De ochtend kwam al vroeg
met veel avonturen voor de boeg.
Onze rosse die was jarig
en werd gewekt door het gezang van de prof, o zo harig.

Goele hoorde echter niets door haar oordopjes.
Maar toen het doordrong, was ze in haar nopjes.
Haastig pakten we onze zakken in
op weg naar het verjaardagsontbijt van onze vriendin.

Daar werd Goele met cadeautjes verwend,
een wc-rol en een maïskolf met zangtalent.
Onze jarige kadee
had als traktatie snickers (!) mee.

Die zouden ons zeker smaken
en hopelijk zelfs onze tocht lichter maken.
Ondanks (amai!) 1000 meter in’t verschiet
aarzelden we hoegenaamd niet!

Onze tocht werd er eentje op een sneeuwtapijt,
als er maar niemand uitglijdt!
Onze tochthond (hihi) Poefie ging weer mee op pad
maar ook voor hem was het wat glad!

Desalniettemin week hij niet van onze zij
en bereikte Dzongri, net als wij.
Toen het gepuf en het gehijg niet meer te harden was,
kwam een pauze goed van pas.

Enkelen gingen voor het eerst in de sneeuw plassen
zo waren we voor enkele uren tegen de diamox (tegen hoogteziekte) opgewassen.
De sneeuw vermenigvuldigde zich exponentieel
en we bespeurden sporen van een hert (?) of toch zeker geen kameel!

We zagen ook de voetjes van een luipaard
of dat zei toch een man met een rosse baard.
De goudgelaarsde dragers gingen het pad voor
en maakten voor ons een tekeningenspoor.

Vissen, hertjes, eenden en een spreeuw
dat maakten ze voor ons in de sneeuw.
Aangekomen op 3617 meter in Phedong
voelden we dat wel aan onze linkerlong!

Ons middagmaal stond daar op ons te wachten
wattenbrood en snoepjesconfituur om onze honger te verzachten.
Gelukkig maakten de koekjes ons heel blij
en had onze naarstige professor tomatensoep bij.

Toen onze linkerlong wat was bekomen,
zagen wij het bos niet meer tussen de bomen.
Dzongri leek nog zo ver weg....
en dat was ook zo.

Beste lezer van deze blog,
we vinden het trouwens geweldig dat jullie trouw volgen in ons kielzog¹.
Een ongeëffend pad strekte zich voor ons uit
en we kregen al fantoompijnen in onze kuit.
Er was al enkele weken niemand in Dzongri geweest
en dat maakte ons een tikkeltje bevreesd.

We schraapten al onze moed bijeen
en ploeterden door de sneeuw als geen een.
Onze snickers kwam ons nu goed van pas
want we voelden ons niet meer zo kras.

De ijle lucht tastte onze linkerlong aan
maar door diep genoeg te hijgen, konden we nog net blijven staan.
Het sneeuwpeil steeg met rasse schreden,
en reikte al tot aan onze lede-
maten hielpen ons uit de krater
met als gevolg broekspijpen vol water.

We duwden de laatste loodjes voor ons uit
“ DE TOP” schreeuwden we heel erg luid!
Toen we aankwamen op 4000 meter
waren we echt al veel bezweter.

Gebedsvlaggetjes wimpelden in de mist
ja, we waren op de top, we hadden ons niet vergist!
De moed zakte echter in onze bergbottinnen
toen we beseften dat onze laatste loodjes nog moesten beginnen.

Iedereen terug op zijn vaste wandelstek
zo strompelden we naar onze slaapplek.
In de verte doemden drie toiletten voor ons op
we zagen de helse tocht aan ons voorbijflitsen in een notendop.

Even later kwam onze slaaphut in zicht
en was onze aandacht enkel nog daarop gericht.
Iedereen probeerde snel een bedplaats te bemachtigen
(helaas vonden we niets dat rijmt op bemachtigen.)

Om vier uur was het opnieuw tijd om ons te versterken
met rijst, bonen en kippenvlerken.
Dan schreef dokter Broeckaert ons wat rust voor:
we bejubelden dat in koor.

In onze slaapzak probeerden we ons te verwarmen
en dat deden we in elkanders armen.
Bij -5°C is bibberen gegarandeerd
maar met onze slaapzak waren we sneller gekalibreerd.

Goeles feest was zeker nog niet ten eind,
daarom vierden we verder al samenzijnd.
Met blubberpudding en een gepersonaliseerde taart
was Goele nog nooit zo leuk verjaard.

We gaven toen ook haar echte cadeau:
een fauteuildeken, groen en blauw, niet bordeaux.
Met haar geschenk was Goele in de wolken,
we moesten zelfs onze verjaardags-hit voor de sherpa’s niet vertolken.

Alle aanwezigen aten een stukje mee,
zo sloten we de dag af in (s)pijs en vree.
Druppelsgewijs dropen we af,
Met z’n allen kropen we in een weinig kaf.

Vroeg hesen we onszelf in onze thermisch, hypo-allergene, synthetische, met fleece-liner gevulde warmte- en zweetabsorberende zak
want om 4:30 opstaan, maakt ons allen brak.

Met dikke zoenen van jullie Indische kapoenen,
Zeggen wij vaarwel,

Brenda, Mieke en Michelle

______________
[1] In het diepst van ons lijden, zagen we helder en klaar dat jullie er altijd voor ons zijn, zomaar