Indiablog 2012 - Dag 23

Tsokha

Duits militair kamp?
Omstreeks 7u worden we gewekt door enkele Duitse oerkreten van een of andere bebaarde begeleider: “Aufstehen!”. Je zou denken dat wanneer je om 20u in bed kruipt, het geen probleem mag zijn om fit uit bed te springen, maar voor enkelen lukt het toch niet zo vlot. Na vannacht is het ons namelijk duidelijk geworden dat professor Bird moet omgedoopt worden tot professor 'Bear'. In onze slaaphokjes in het grote huis van Bakhim –dat door zijn ligging en staat iets weg heeft van een groot spookhuis– werden enkelen deze nacht opgeschrikt door een diep gebrom. Even werd er gevreesd dat een grote bruine beer het huis was binnen gedrongen, maar een kleine analyse van het geluid leerde ons dat het een bebaarde man van eind de veertig was die besloten had om enkele bomen om te zagen.¹ En die man bracht ons dus vanmorgen even naar een Duits militair kamp om ons uit onze slaap te krijgen. Onder tijdsdruk hijsen we ons in onze warme kledij en maken we onze zakken, klaar voor een nieuwe dag wandelen in Sikkim.

Op de tanden bijten en doorgaan
Na een stevig ontbijt –met flensjes en eitjes en thee– en een laatste plasje in de bossen, staan we paraat voor onze zware tocht van vandaag. Wanneer we goed en wel vertrokken zijn, wordt het gauw duidelijk dat het voor velen een zware klus zal worden. Steek het op de vermoeidheid of op de verkoudheid die bij sommigen de kop opsteekt of op de dalende temperaturen, maar het is puffen en blazen om de berg op te geraken naar Tsokha (3000m). Moeite met ademhalen, last van zware benen, lopende neuzen,... We klagen niet dat we vandaag slechts een uurtje moeten trekken. Het weerzien met Poefie –de hond die ons sinds Yuksom volgt– stemt velen blij en zorgt voor een klein beetje extra adrenaline. Onderweg heerst er ook even euforie bij het zien van sneeuw. Enkele dapperen durven het aan om in die dikke laag te gaan staan. Spijtig genoeg krijgen we net niet voldoende tijd om een sneeuwman te maken. Het is soms fijn om terug even kind te zijn. In Tsokha blijkt dat de Tibetaanse vluchtelingen die hier al jaren woonden verdwenen zijn. Spijtig! Alle huizen staan leeg; vele zijn reeds met de grond gelijk gemaakt. De vluchtelingen moesten vertrekken omdat hun aanwezigheid niet compatibel was met de beschermde status van het natuurgebied waarin ze zich gevestigd hadden.

Vreetfestijn in de blokhut
Wanneer we om 10u arriveren aan de blokhut, beseffen sommigen al dat er ons enkele koude dagen te wachten staan. Vrijwel onmiddellijk wordt alle warme kledij uit de zak gehaald om over elkaar aan te trekken. Nog nooit had ik zoveel kleren over elkaar aan (thermisch onderhemd, t-shirt met lange mouwen, dunne fleece, dikke fleece, windjas, skijas, thermische onderbroek, trekkingsbroek met fleece, trekkingssokken, skisokken, muts en handschoenen), maar het geeft me wel een gevoel van comfort. Na een lekker kopje thee en lunch, besluit een groepje moedige stappers om een middagwandeling te maken. We hadden van de gids gehoord dat er een boom lag op de weg die we morgen moeten volgen en dat daardoor onze tocht misschien in gevaar kwam. Het groepje wandelaars gaat op verkenning om de boom van de weg te halen. Onder het motto '’t zijn zotten die werken' halen de stoere jongens de bewuste hindernis van de weg om zo de kans op een succesvolle tocht morgen te vergroten. De dames kijken goedkeurend toe …

Enkele dames (mezelf incluis) die achter zijn gebleven, besluiten om een vreetfestijn te houden in hun kamer. Met zes op drie bedden kruipen we in onze slaapzak, vullen we een grote kom met koeken en snoep en beginnen we aan het verorberen van al het lekkers. Emotionele vreetbuien blijven zalig, ook in de bergen van Sikkim bij koude temperaturen. Enkele andere achterblijvers doen een middagdutje (met het hoofd naar boven, uiteraard, om de kans op hoofdpijn te verkleinen). Wanneer de wandelaars terug zijn, wordt een update gevraagd, want sommigen zijn stiekem toch wel een beetje bang voor de zware klim naar Dzongri die ons staat te wachten. We worden gerustgesteld, al hopen we toch dat er niet te veel sneeuw op onze weg zal liggen want het is ondertussen al enkele uren aan het sneeuwen. Enkelen onder ons vinden het niet erg omdat we ons op die manier een beetje solidair verklaren aan de koulijders in België (met de strenge winter die daar schijnt te heersen).

Team animatie in actie
Wanneer het tijd is voor het vieruurtje, proberen sommigen zich nóg warmer aan te kleden. We moeten namelijk een kleine wandeling maken naar de eethut ... Daar aangekomen worden we verwend met gefrituurde snacks en thee zodat we lekker kunnen opwarmen. Na deze extra vitamientjes, is het tijd voor een knalactiviteit van het animatieteam (in samenwerking met Nick). Vandaag wordt er een heuse Indiaquiz georganiseerd. Aan de hand van vijf ronden met vijf vragen in verband met de Indiareis en vier tussenronden die voor animo moeten zorgen, wordt gepeild welke ploeg de voorbije weken het meeste kennis heeft opgedaan. Alle teams doen het relatief verbazingwekkend goed wanneer het over de Indiavragen gaat. Toegegeven, niet alle vragen waren even voor de hand liggend en het vereist toch enig denkwerk om tot een zinvol antwoord te komen. De tussenronden zorgen echter voor verwarring. Het ‘Black Box’ concept van de eerste tussenronde brengt heel wat commotie te weeg, al begrijpen de quizmasters niet van waar de problemen komen. Ook de tweede tussenronde verloopt niet zonder slag of stoot. Zonder zijn volle medeweten, wordt professor Bear opgeroepen om vijf ‘dingen’ uit te beelden. Aan de teams om te raden wat het is. De quizmasters hadden waarschijnlijk iets anders in gedachten, maar het uitbeeldtalent van de professor zorgt voor serieus wat animo. (Om een voorbeeld te geven van hoe het eraan toeging: er moest ‘zonnen op het strand’ uitgebeeld worden. Elk team – zonder enige uitzondering – raadde ‘stijltang’...). Tijdens de laatste tussenronde wordt het muzikale talent van onze begeleider nog eens even op de proef gesteld. Hij krijgt kort enkele fragmentjes via de iPod te horen en moet deze dan naspelen op zijn mondharmonica. Eerlijkheid gebiedt me te vermelden dat het aan de zwakke muzikale kennis van enkele quizzers lag en niet zozeer aan het harmonicaspel dat er niet zo veel liedjes geraden werden. De overwinning gaat uiteindelijk naar team ‘Tiny en de Poefies’ (Michelle, Doris, Liesbeth en Goele). Ook de quizmasters (Marieke, Nick en Karen) worden bedankt.

20u = bedtijd
Na de quiz krijgen we opnieuw een lekkere avondmaaltijd (met momo’s!!!) en een grote beker chai (thee). Er wordt nog even nagekaart en een poging gedaan om het ‘pok-pok’-spel te spelen, maar tegen 20u bezwijken de meesten toch weer aan de vermoeidheid (of is het de koude die ons hier in Sikkim steeds zo vroeg naar bed voert?). We kruipen opnieuw met z’n zessen in onze slaapzak, zoeken een goede slaaphouding en vallen gerust in slaap op onze drie bedden...

Karen

_________
1. Mij nog steeds van geen kwaad bewust, legde ik deze casus voor aan enkele collega’s uit psychologie en geneeskkunde. Hun –wetenschappelijk zeer verantwoord- oordeel is eensluidend: van snurken was geen sprake, wel van een collectieve zinsbegoocheling, allicht te wijten aan de ijle lucht. Ik neem het de studenten niet kwalijk.