Indiablog 2012 - Dag 22

De eerste nacht in de tent
Vandaag werden we om zeven uur gewekt. Oef, onze eerste nacht in het ‘grote boze berenbos’ waren we zonder kleerscheuren doorgekomen. We werden verwend met een warme kop chai in de tent en maakten ons klaar voor het ontbijt. Tijdens dat ontbijt waren niet de boterhammen met confituur, boter, ei en havermoutpap (wat een luxe!) maar diamox, een medicijn tegen hoogteziekte, en zijn mogelijke vervelende bijwerkingen het gespreksonderwerp. Vooral het vochtafdrijvende effect van diamox werd gevreesd.

Op weg naar Bakhim
Na het ontbijt, rond een uur of negen, verlieten we Sachen voor een ingekorte dagtocht van vier uur. Ingekort, want onze voorziene tocht moest aangepast worden omwille van een waterprobleem in de geplande verblijfplaats. Het gevolg hiervan was dat we iets na de middag al aankwamen in Bakhim. Bakhim ligt op ongeveer 2700 meter hoogte. Helaas is de Lepcha familie die hier normaal verblijft niet aanwezig.

Vandaag hebben we zo’n 500 meter overbrugd. Kort na vertrek werden de eerste fleecelaagjes al uitgespeeld, de eerste neuzen gesnoten, het eerste gehijg werd hoorbaar en de eerste druivensuiker werd bovengehaald, ... Dit tafereel voltrok zich de hele voormiddag. Rond twaalf uur genoten we van het middagmaal met een prachtig uitzicht op het groene berglandschap. Daarna volgde slechts een korte klim, want al na een klein half uur kwam onze slaapplaats in zicht.

Papparazzi in Sikkim
Onderweg ontpopte professor Broeckaert zich weerom tot een professionele fotograaf. Iedereen liet zich gewillig fotograferen onder het mom: 'op de foto voor de mama/vriend(in)'. Op bevel werd er ‘spontaan’ gelachen en weggekeken. Vooral Ruben nam allerlei zeer elegante poses aan. Naast het lachen met de poses van Ruben gebeurde er ook een ongelukje tijdens de tocht. Jessica beging een misstap met een pijnlijke enkel tot gevolg. In Bakhim verzorgden Stefanie en Mieke de enkel met veel liefde. Een snelle genezing is dus verzekerd!

Die hards die er maar niet genoeg van kregen
Onze nieuwe slaapplaats heeft erg te lijden gehad onder de zware aardbeving die plaatsvond in september. Een dikke scheur in de muur en kapotte ramen getuigden van de natuurramp. Nadat we ons geïnstalleerd hadden in het gebouw, organiseerde professor Broeckaert nog een tocht voor de ‘die hards’ van de groep. Karen, Eva, Elke, Dries, Nick, Ruben en ik trokken opnieuw onze bergschoenen aan voor een tocht van anderhalf uur. We klommen naar Tsokha, gelegen op 3000 meter. Daar bevindt zich onze volgende slaapplaats. Gedurende de wandeling zagen we onze eerste Sikkimse sneeuw en tal van verschillende rhododendronbomen.

Het wel en wee van de avondstond
Terug aangekomen in Bakhim kregen we koekjes en chai want wanneer je aan de diamox zit, is veel drinken de boodschap! De namiddag kabbelde rustig verder: sommigen schreven in hun dagboek, anderen lazen wat en nog anderen testten de bothy-bag (een grote knalgele nylon zak waarin je met hele groep kan schuilen). Het gepiep van een rat verstoorde echter bruusk deze rust. Koekjes werden snel in veiligheid gebracht. Om half zeven was het opnieuw tijd om ons enkele graden warmer te eten. ’s Avonds koelt het namelijk toch wat af; iedereen heeft dus zijn warme donsjas nodig om de lichaamstemperatuur op peil te houden. Toen we wilden gaan eten was er van Dries, Doris en Annelien geen spoor te bekennen. Ze waren het laatst gesignaleerd ter hoogte van de toiletbosjes. En dat was ondertussen al een uur geleden. Na een korte maar intensieve zoekactie doken onze verloren schapen weer op. Eind goed, al goed.

Brenda