Indiablog 2012 - Dag 21

Afscheid van het gastgezin
Niets zo idyllisch als opstaan met zicht op het dak van de wereld. Ook al zitten we nog maar aan de eerste verdieping, het panorama kan echt ieder oog bekoren. Om dit ochtendlijke gevoel helemaal compleet te maken, is er ook nog een rijkelijk ontbijt. Professor Broeckaert heeft zeker niet gelogen wanneer hij beweert dat in Sikkim het beste eten van de reis wordt geserveerd.

Om 9 uur hebben we afgesproken aan de bagageplaats. De tocht daarheen vindt ditmaal plaats bij daglicht. Daardoor kunnen we zien wat we gisteren in het donker hebben gemist. Prachtig zijn de talloze moestuintjes en de besneeuwde bergtoppen. We nemen dan ook met oprechte dankbaarheid afscheid van het gastgezin dat ons met open armen heeft ontvangen.

Zieken: programma aangepast!
Eens aangekomen aan de bagageplaats blijkt het programma aangepast. Er is beslist om de groep te splitsen. De zieken (Evelien en Kathleen) krijgen op die manier de kans om weer op krachten te komen, onder het vrolijke alziend oog van father Amal. Father Amal is, om het wat plastisch uit te drukken, echt een ‘toffe peer’. Met zijn goedlachse warmte is hij de ideale remedie tegen elk kwaaltje. De zieken en father Amal zullen met de jeep verder reizen. Die sightseeing-tour zal hen zeker vermaken. De rest gaat, zoals gepland, te voet verder.

Het echte werk
Na enkele minuten (!) koekjesshoppen ('a true shopper never stops') vertrekken wij op pad voor het echte werk. Ook al zal het maar een korte etappe worden vandaag, gemakkelijk is ze zeker niet. Gelukkig zit de sfeer er goed in en is de motivatie nooit zoek. Door de warme zonnestralen en de stevige tred staat het zweet al gauw op onze rug. We worden al snel ‘gestalkt’: één van de honden uit het dorp blijft ons achtervolgen. Als afstammeling van de wolven houdt de trouwe viervoeter ons achter elke bocht in het oog. Jammer, het schattige beestje mag niet mee op expeditie; dit tot grote spijt van enkele jongedames. Het gaat goed op en af, wat naast het puffen en hijgen ook mooie vergezichten oplevert. Thuisfront, jullie mogen je aan enkele mooie kiekjes verwachten, althans wat het landschap betreft!

'Leider, hoe ver is het nog?'
Hoe goed we ook doorstappen en ervan overtuigd zijn dat er een ware trekker in ons schuilt, experts zijn we nog lang niet – professor Broeckaert uiteraard niet meegerekend . De dragers van de organisatie schieten ons immers als een pijl voorbij. Gepakt en gezakt en vergezeld van paarden kunnen we niet anders dan in hen onze meerdere te erkennen. Gelukkig hebben we nog enkele dagen om ons te bewijzen. Professor Broeckaert –die ons o zo graag opmontert– liegt andermaal over de staptijd. 'Nog een uur stappen', met die boodschap hijsen we ons omhoog. We laden ons op voor die extra inspanning, die … maar dertig seconden duurt. Uiteraard kan de groep zulke mopjes smaken (groen lachje).

Waar komen die kilo’s vandaan?
Nadat we onze schoenen losgeknoopt hebben en aan het bekomen zijn van deze eerste echte test krijgen we onze late –het was reeds 16 uur– lunch voorgeschoteld. Die wordt echt door iedereen gesmaakt. Honger is duidelijk de beste saus. Wie hoopt dat zijn of haar zoon of dochter met de taille van een model uit India weer zal keren, zal van een kale reis thuis komen. Want, de lunch is nog maar net verteerd of er is al thee; en geloof het of niet, maar zo gaat het tot het avondeten door. Over het avondeten gesproken: veel en lekker, maar vooral héél gezellig. Onder het heldere gesternte is de goede sfeer troef. Nu vroeg naar bed. Vandaag slapen we per 2 of 3 in een trekkerstent. Slaapwel!

Nick