Indiablog 2012 - Dag 20

Daar is de Khangchendzonga!
Om 6u werden we op kordate wijze gewekt door professor Broeckaert die ons aanmaande om snel op te staan om de Khangchendzonga (8586m) te bezichtigen. Na de mistige dag gisteren waren we blij dat we eindelijk die bekende berg zouden zien. Enkelen vonden de moed om vlug op te staan en bij het ochtendgloren naar de top van die overweldigende berg te kijken, die verlicht werd door het ochtendrood!





Na het bewonderen van de berg begonnen de meesten hun zak verder te maken, wachtend op het ontbijt. Toen dat ontbijt er aan kwam, waren we nogmaals overdonderd door de gastvrijheid van de Lama en de meisjes van de tempel. We genoten nogmaals van het ‘onconventionele ontbijt’ (om het met Kathleen haar woorden te zeggen) dat we al enkele malen kregen: groentensoep, en daarna pizza, donuts en ‘briochkes’. Toen we voldaan waren na het ontbijt kregen we nog een uurtje de tijd om onze zak te finaliseren en het noodzakelijke van het niet noodzakelijke te scheiden.

Een heilig meer
Toen om 9u30 de jeeps arriveerden, deponeerden we onze zakken voor de tempel, datgene dat we zeker nodig hadden voor de tocht (zonder lintjes) gescheiden van wat we niet nodig achtten (met lintjes). Er volgde een ritje naar het meer van Ketcheperi, op ongeveer een uurtje rijden. De rit verliep in een spannende stilte, de tocht is voor velen immers een once-in-a-lifetime-experience! Aangekomen aan het meer was het verbazing troef; niemand die er ooit aan zou aan denken dat er zulk een parel verborgen lag temidden van het machtige gebergte.



De groep werd stil en wist de drukte van de voorbije weken even te vergeten. Na dit meditatieve moment vertrokken we naar onze lunchplaats: een dorpje boven in de bergen. Uiteraard moest daarvoor geklommen worden, en wel op glibberige stenen. Dat verliep niet zonder enig zweetverlies. De sfeer zat er goed in en de twijfels die velen eerst nog parten speelde smolten als sneeuw voor de zon.



Boven aangekomen troffen we een heel gezellig dorpje aan, met hier en daar een mooi hutje en een boeddhistische tempel die ze net aan het bouwen waren.



Voor we aankwamen op onze lunchplaats kon de paarse en blauwe bamboe die we tegenkwamen ons helemaal bekoren. Op de top van een berg vonden we een mooi gastenverblijf waar enkele lokale bewoners voor ons hadden gekookt – niet pikant, hoera!



Op trektocht: eindelijk!
Na dit koningsmaal trokken we weer de berg op, maar deze keer naar beneden. Pas toen we terug op de parking aan het meer waren begon onze tocht. We gingen op pad en begonnen eerst met een afdaling van jewelste. Het dalen ging voor de een al wat vlotter dan voor de ander.



We hielden af en toe een kleine pauze om op adem te komen en te hydrateren! Maar teveel lanterfanten kon tegelijk ook weer niet. Voor wie het niet mocht weten, de nacht is ‘s trekkers grootste vijand. De gidsen maanden ons tot vlot doorstappen aan, en hun aanmaningen werkten echt aanstekelijk. We probeerden het tempo erin te houden, wat ook goed lukte – al is het moto van onze tocht tegelijk ‘het tempo van de traagste is het tempo van de groep!’.



Onderweg werd ons oog gestreeld door prachtig blauwe watervalletjes die het hart van alle kajakkers en rafters sneller deed slaan. Ook het mooie groen trof ons: we leken wel in het junglebook te wandelen, helemaal in het echt! Stilaan begon de nacht al te vallen; in het schemerdonker gingen we verder. Het laatste stukje stappen was lastig. Om het met een spreekwoord te zeggen: ‘De laatste loodjes wogen hier letterlijk het zwaarst’.

Yuksom
Eenmaal aangekomen in Yuksom pikten we onze bagage op en trokken we met onze gastgezinnen op pad naar hun huis. Op de vraag ‘Is your house far away?’ kregen we het antwoord ‘Yes!’, affirmatief dus... Vraag was nu uiteraard of de jongeman die ons begeleidde ons al dan niet goed begrepen had, of het huis met andere woorden echt ver zou zijn. Het tweede bleek waar te zijn; er wachtte ons nog een stijgend wandelingetje van een dik kwartier. Eenmaal aangekomen werden we hartelijk onthaald door ons gastgezin waar we per twee verblijven. We kregen een mooie nette kamer toegewezen met mooie bedden en warme dekens. We kregen koekjes, koffie, soep, meer koekjes, rijst, linzenbrij, bloemkool, selder en een groente die we al meerdere malen kregen maar niet kunnen thuiswijzen. Nog een koningsmaal dus! Ook warm water om ons te wassen werd ons aangereikt. Wat een ontvangst! Na het typen van dit verslag kropen we netjes in ons bed. Nu de nacht rond ronken, en morgen weer vroeg opstaan, zonder – zo hopen we – al te stijve spieren!

Nick en Mieke