Indiablog 2012 - Dag 18

Ontwaken op de trein – niet altijd zonder risico’s
Vanochtend werden Nick en Daphne nogal bruusk gewekt door een kleine evenwichtsstoornis van Liesbeth. Slapend op de derde verdieping in de nachttrein, dook zij ‘s ochtends enkele verdiepingen naar omlaag, naar twee ongelukkige medereizigers. Zij hebben er gelukkig genoeg geen blijvende letsels aan overgehouden. Anderen werden op een vreedzamere wijze gewekt: niet door Liesbeth, niet door de wekker, maar door de opkomende zon...





Het lange treinzitten werd ons op allerlei manieren aangenamer gemaakt: door schattige kindjes die de moederhartjes van sommige meisjes verwarmden, door muizen die als schichten voorbij schoten, door onverwacht spicy gepofte rijstkorrels als ontbijt en, als klap op de vuurpijl, door een groep travestieten, in gezelschap van hun pooier, die ons om onduidelijke redenen met aandrang geld vroegen.

Aangekomen in het station, weliswaar met de gebruikelijke Indiase vertraging, werden we verenigd met father Amal. Ook tijdens de vorige indiareis loodste hij de groep doorheen zijn geliefde vaderland. Father Amal zet zich met overgave in voor dat vaderland: hij heeft ondertussen al talloze sociale projecten op het getouw gezet. In Varanasi bezochten we enkele van die projecten.

Een nieuwe sport: jeepschudden temidden van de natuurpracht van Sikkim
Om onze tocht verder te zetten ruilden we het treinzitten in voor een marathon jeepschudden. Om te voorkomen dat het schudden zou ontaarden in –laat het ons eufemistisch omschrijven– ‘medische’ problemen hadden velen van ons zich lichtjes ‘gedrogeerd’ met het slikken van grote hoeveelheden Touristil. Ondanks het benevelde bewustzijn, of misschien net dankzij, werden onze zintuigen geprikkeld door de vele aapjes langs de kant van de weg. Hun habitat bestaat uit nationale parken, weelderig groen, palmbomen, lianen,...



Na een uurtje jeeprijden versterkten we de innerlijke mens. Om het snel vooruit te laten gaan, vlogen we eendrachtig in de noedels. Tijdens het eten contempleerden we andermaal het prachtige, met dalen en steile afgronden doorkliefde panorama. Nadat we ons paspoort met speciale permit voor Sikkim aan professor Broeckaert overhandigd hadden zetten we onze bochtige rit verder. De colone van vijf jeeps slingerde zich door het landschap, de ene al wat gracieuzer dan de ander. Door de cadans vergroeiden we met de terreinwagen. Geleidelijk aan viel de schemering in, kleurde de maan terracotta en fonkelden de lichtjes op aarde en in de hemel.



Pemayangtse Gompa
Rond de klok van negen doemde ons arendsnest op. Behulpzame boeddhisten snelden ons te hulp en leidden ons binnen in het pasgeverfde gastenverblijf.



Nadat we ons hadden geïnstalleerd diende een volgende maaltijd zich aan. Het copieuze gastenmaal bestond uit momo’s (groot uitgevallen niet-vierkante raviolli), lekkere soep, een waaier aan gestoomde groenten,... Het neusje van de zalm, echter, had de kok tot op het einde bewaard. Het dessert werd gekenmerkt door een ons onbekende smaak die ons collectief beviel. Iets fruitigs kauwgomachtig streelde onze smaakpappillen.



Toen de maaltijd op zijn laatste benen liep, begroette de lokale hoofdmonnik, Ven. Yapo Sonam Yongda, ons uitgebreid. Hij hield een rede over universele educatie en stipte aan dat de leer van de Boeddha op dat vlak veel zou kunnen betekenen. Metaforisch taalgebruik was hem niet vreemd: hij stelde het lichaam voor als een hotel dat ooit eens zal vergaan. Meermaals maakten we aanstalten om een gebedswandeling te maken rond de tempel maar telkens kreeg de monnik, een begenadigd spreker, een nieuwe, zeer prangende ingeving. Uiteindelijk liepen we rond de tempel terwijl we mantra’s reciteerden en ons hoofd bogen naar elke hoek van de tempel.



Om de avond af te sluiten begaven we ons naar de kleine gebedsruimte boven onze slaapkamers. Daar gaf de monnik nog wat uitleg over meditatie. Hij lichtte toe dat hij de beschreven procedure al verschillende keren had toegepast, met als doel het bereiken van verhelderend inzicht in zichzelf en in de werkelijkheid.



De nacht viel ondertussen, en de vermoeidheid kwam opzetten. Vol verwachting kropen we in onze warme slaapzakken.

Dries