Indiablog 2012 - Dag 17

Goed begonnen…
Weer een nieuwe dag … Om 6u30 wordt er een enkele keer op de deur geklopt en horen we een droge “Wakker worre !!!”. Het enthousiasme van weleer lijkt gedaald, maar de wekservice van E.H. wordt nog steeds enorm geapprecieerd. We proppen al onze spullen (inclusief onze nieuwe souveniertjes) in onze tassen en we gooien ze onmiddellijk in de bus. Zij die cake proberen mee te smokkelen, moeten er de achtervolging door een straathond bijnemen... Het ontbijt is weer dik in orde! Getoast toastbrood (het klinkt evident, maar dat is het hier niet), een omeletje, fruit, koffie en thee... Met andere woorden, ons buikje was behoorlijk gevuld toen we met de bus in de richting van de ruïnes van de universiteit van Nalanda vertrokken. Een rit van zo’n drie uur. Die vliegt hier snel voorbij – en dat vooral omdat we van Peter Damian een fijn geschenkje kregen. Elk van ons kreeg een klein boeddhabeeldje. Héél erg bedankt daarvoor, Peter! Het businesskaartje dat we erbij zit, kan zeker nog van pas komen. Want wie gaat er nu niet willen terugkomen?

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is...
het prachtige landschap van India! De uren op de bus vliegen voorbij; het enige wat je moet doen is door het raampje van de bus turen. We rijden langs uitgedroogde rivieren en frisgroene velden, door drukke winkelstraatjes en over afgelegen weggetjes. We zien uitgestrekte vlaktes en bergen die uit het niets lijken op te duiken... Hier en daar een tempel langs de weg, koeien naast of op de straat, kleurrijke vrachtwagens en kleine busjes volgeladen met een dertigtal Indiërs, waarvan tien op het dak... Een rit verloopt hier natuurlijk op Indiase wijze, dat wil zeggen met piepende remmen en regelmatig getoeter. Heel indrukwekkend is het berglandschap in Rajgir met verschillende bergketens en vele tempels, zowel boeddhistisch als jainistisch. Helaas is er geen tijd om hier te stoppen. Nalanda wacht op ons!

Nalanda, de plaats waar kennis ontstaat.
“Hello Madame, Postcards?”... Ook hier ontsnappen we niet aan de vele straatverkopers! Wij komen natuurlijk niet voor postkaartjes, wel voor de indrukwekkende overblijfselen van wat men de oudste universiteit ter wereld noemt: Nalanda. Onze Leuvense universiteit mag dan al trots zijn op haar geschiedenis, vergeleken met Nalanda is ze toch een laatkomertje... Een gids leidt ons rond en vertelt ons over Boeddha en Mahavira die Nalanda bezochten, en ook over Asoka die er een stupa liet bouwen. Daar zien we de restanten van.





Verder vertelt hij natuurlijk over de universiteit. Het was in de vijfde eeuw na Christus dat de Guptakoning Gopala besloot een boeddhistisch klooster te laten bouwen omdat zulke kloosters toendertijd golden als de kenniscentra bij uitstek. De latere koningen lieten er nog kloosters en tempels bij bouwen zodat het geheel uiteindelijk uitgroeide tot een heus universiteitscomplex met ruimte voor studie en gebed. Tijdens haar hoogdagen verbleven er tot 20000 studenten. De gids toont ons hun verblijfplaatsen, de lesruimtes en de plaatsen die voorzien waren voor meditatie, gebed en eredienst. In de twaalfde eeuw werd het complex vernietigd door de invallen van Afghaanse moslims.

Liever een koe dan een pony
Vlakbij is een klein restaurantje waar we onze luch nemen en daarna gaan we weer verder... We maken daarbij gebruik van de lokale riksja’s. Als je weet dat ik me al ongemakkelijk voel als een mager ventje twee van ons moet vervoeren op zijn fietsje, kan je misschien al raden wat ik dacht toen we met acht (exclusief de chauffeur) op een kar moesten kruipen die getrokken werd door een kleine pony... Toen dan bleek dat we eigenlijk even goed de bus hadden kunnen nemen, deed dat het medelijden met het beestje alleen maar toenemen.



Maar goed, als ik het even op melige wijze mag relativeren: als deel van de “Indian Experience” kan dit absoluut niet opboksen tegen al het andere moois dat we hier al konden zien en beleven! Na de ponyrit stappen we gelukkig weer op de bus en rijden we verder richting Pawapuri.



Hé lekker windje, ga je mee een tochtje maken?
In Varanasi hebben we al kunnen genieten van het zonnige weer in India, maar in Bihar is het nog veel warmer. In dat warme weer wordt nogmaals bevestigd dat roodharigen duidelijk veel gevoeliger zijn voor de hete zon … In het complex van Nalanda probeerde ik de schaduw op te zoeken en in de bus kon de airconditioning ons wat afkoelen (soms wat te veel). Maar in Pawapuri is het heerlijk vertoeven. Een perfecte combinatie van zon en een frisse wind... We bezoeken er de Jalamandirtempel, een witte marmeren tempel in het midden van een vijver – dat verklaart het lekkere windje. Niet zo indrukwekkend als de Gouden Tempel, maar er wordt toch al snel over de perfecte trouwlocatie gesproken.



Deze tempel is voor de jains een erg belangrijke plaats omdat ze geloven dat het hier was dat Mahavira de verlichting bereikte en gecremeerd werd. Volgens de traditie is de vijver ontstaan doordat er heel veel mensen een deeltje van het as van Mahavira wilden meenemen. We zetten ons er gezellig op de trapjes en genieten... (Sommigen onder ons houden zich bezig met wereldschokkendere dingen, zoals het redden van een mier...)



Hé, buschauffeur!
We vertrekken weer voor een busrit die, althans volgens de planning, tussen de twee en drie uur zou duren. Daar komt echter niets van in huis. Eerst is er een lichte tot dringende nood aan een plaspauze. Daartoe houden we halt aan een tankstation. Niet veel verder komen we terecht in een file die maar niet opgelost raakt ... Er staat, zo blijkt, een voertuig dwars over de weg zodanig dat er geen grote vrachtwagens of bussen kunnen passeren. We staan langer dan een uur stil en rijden dan beetje bij beetje verder. Gelukkig is er geen stress om onze trein te halen. We hebben tijd genoeg! Het lange wachten brengt verschillende mensen ertoe om vreemde vormen van bezigheidstherapie te beoefenen. Een zekere K.B. en M.M. diepen hun reportoire aan meezingers op. Het publiek is, jammer genoeg, niet erg enthousiast. Professor Broeckaert vertelt nog een mooi verhaaltje en het spel ‘Ben ik een banaan?’ wordt in gang gezet. E.H. houdt zich vooral met vestimentaire problemen bezig.





De laatste keer op de nachttrein
Uiteindelijk zitten we bijna dubbel zo lang als verwacht op de bus en komen we pas rond negen uur aan bij het station van Patna. Daar staan al meteen heel wat Indiërs rondom ons. We worden nog eens aangemaand om goed op ieders spullen te letten. We gaan naar de ‘upper class waiting room’. Daar zijn er wat meer bankjes en … wat minder ratten … In de korte tijd die we nog hebben, eten we nog snel iets in een restaurantje vlakbij de wachtkamer. Ook daar is het ongedierte goed vertegenwoordigd. We laten het niet aan ons hart komen; het voornaamste is dat we niet met een lege maag de nachttrein opmoeten! Om kwart voor elf vertrekt de trein. Het duurt zoals gewoonlijk weer eventjes voor we al onze spullen ergens hebben kunnen opbergen, maar alles en iedereen heeft nu een plaatsje gevonden. We treinen naar New Jalpaiguri waar we normaal gezien om 12u20 zullen aankomen. Maar dat zien we morgen wel! Het staat in elk geval vast dat morgen een heel nieuw deel van onze reis begint. De trektocht in Sikkim komt nu erg dichtbij en, ook al vragen we ons af of het daar niet te koud zal zijn, we hebben er zin in! We troosten ons met de gedachte dat het in België niet warmer is!
Let the adventure begin...

Groetjes aan mijn vriendjes en vriendinnetjes van het thuisfront...

Goele