Indiablog 2012 - Dag 16

Een internationale vredesmars
“Er is er één jarig, hoera, hoera!”: het is Eline! Hoewel de reis al halverwege is en de vermoeidheid af en toe begint te wegen, stond iedereen met veel plezier tien minuten vroeger op om Eline luidkeels toe te zingen.



Na een uitgebreid en lekker ontbijt trokken we naar het majesteuze Boeddhabeeld, dat met zijn grootse verschijning een prachtig uitzicht vormt vanuit onze slaapkamers. Het indrukwekkende beeld is met zijn felwitte kleur en gepolijste vormen de ideale start om Bodghaya te verkennen.



Het geluk stond aan onze zijde! We mochten immers deelnemen aan de internationale vredesmars die georganiseerd werd van aan het Boeddhabeeld tot aan de Bodhi-boom. Deze mars, die in het licht stond van de wereldvrede, trok veel persbelangstelling. Zo komt het dan twee van onze reisgenoten geïnterviewd werden door de Indiase pers. Aangekomen aan de Bodhi boom werd de mars verder gezet met een internationale viering met bijdragen van vertegenwoordigers van de zes belangrijkste godsdiensten in India. Het christendom, het boeddhisme, de islam, het jainisme, het sikhisme en het hindoeïsme kwamen elk afwisselend aan bod – elk, vanuit hun perspectief, met een booschap over internationale vrede. De gemoedelijke sfeer waarin de festiviteiten plaatsvond, werd aangevuld met rustgevende meditatieve gezangen. De groep was onder de indruk van het gebeuren.





Door de zee van tijd die we hadden met een middagpauze van twee uur én door de aanwezigheid van de vele kleurrijke kraampjes werden toch nog enkelen van de dames verleid tot de laatste “noodzakelijke” aankopen. De anderen kregen –ondanks het stevig ontbijt– al onmiddellijk het water in de mond toen professor Broeckaert er aan herinnerde dat er verder op de weg een Tibetaans restaurantje was dat hen maar al te graag zou ontvangen. De keuze was snel gemaakt.

Op stap bij 32°!
Met de maag goed gevuld, had iedereen weer energie om er op uit te trekken. Ook het goede weer -32°!– deed zijn duit in het zakje. (Ja, ha, wij moeten stiekem lachen bij de gedachte dat het in België wel eens ‘ietsje’ minder aangenaam zou kunnen zijn.) We stapten goedgemutst en weldoorvoed -een beetje zoals Boeddha voor hij de verlichting bereikte– de bus op, op weg naar enkele mijpalen uit de boeddhistische geschiedenis. De ene plek is historisch correcter dan de ander, maar alle hebben ze iets boeiends te vertellen. We reden met onze bus over een rivier die enkel in het regenseizoen (de maand juni) vol water staat en dus nu kurkdroog stond. De bus stopte aan een Stupa die de woonplaats aanduidde van de vrouw die Boeddha een beker melk gaf toen die al zeven jaar aan het vasten was. Het was ook deze vrouw die hem de leer aanreikte van de ‘gouden middenweg’ (geen extreem ascetisme en evenmin extreme luxe). Bij de stupa werden we aangeklampt door enkele arme oudere boeren die om enkele roepies bedelden. We stapten een heel eind op een heel smal zandpadje, tussen de velden, naar een kleine tempel en de boom waar Boeddha gevast had, en waar de genoemde vrouw hem voor het eerst ontmoette.



Richard Gere
De volgende stop van de bus bracht ons bij een klein beeld waar een heleboel kale monikken en mannen ons de nodige belangstelling gaven. Op deze plek had de Boeddha van een brahmaan een bussel heilig gras gekregen. We kregen van de eigenaar van het heilige plaatsje elk een wierookstokje dat we na een kleine groet mochten aansteken. Het vervolg van onze trip bracht ons bij een enorm kleurrijke Tibetaanse tempel.




Op deze plaats verblijft ook een heel bekende Tibetaanse monnik die we trachtten te spreken. Jammer genoeg was hij niet in staat om voor ons een korte lezing te geven: de man was ziek. We verfristen ons met fluogele sprite-achtige drankjes en aten chips als vieruurtje in de plaatselijke cafetaria. Ondertussen toonde onze gids ons een foto van Richard Gere die hij genomen had toen die Bodghaya bezocht.

Tempels in alle kleuren en maten
We stapten opnieuw de bus op en gingen verder op onze tempeltocht. De eerstvolgende halte was een Thaise tempel. Daar raakten we jammer genoeg niet binnen: een minister van Thailand was op bezoek. Van buitenaf zag de tempel er alleszins heel indrukwekkend uit. Te voet gingen we verder naar een Buthaanse tempel die er heel Tibetaans uitzag, al was hij tegelijk iets minder modern en kleurig als de vorige die we deze dag zagen.



Er stond een heel groot mooi gouden Boeddhabeeld en twee eerder kwaadkijkende beelden ernaast. Het was allemaal heel kleurig en imposant. De laatste tempel die we bezochten was een Japanse. Die was, qua bouw en architectuur, heel anders dan de vorige. Hij was wit aan de buitenkant met simpele bruine balken. Aan de binnenkant was de decoratie ook veel eenvoudiger. Een bordje met de boodschap: ‘Please try not to sleep here’ verhinderde ons in slaap te sukkelen, wat zeker niet moeilijk was in deze mooie serene tempel. Buiten trokken we nog een groepsfoto. Daarna gingen we terug naar ons slaapverblijf.

Hoera, hoera!
We kregen nog een dik uurtje vrij en werden om 19u30 aan het Tibetaans restaurantje verwacht waar we de vorige avond ook al aten. Sommigen deden hun laatste roepies op aan – de zoveelste - juwelen, en anderen gingen een lokaal dansfestival bezoeken waarna ze (help!) gevolgd werden door de politiemannen die toch wel erg veel belangstelling voor ons toonden. Een voor een druppelden we het restaurant binnen. We bestelden een lekkere vegetarische maaltijd – sommigen zelfs twee porties – om onze lege maagjes te vullen. Na het eten vierden we de verjaardag van Eline, met een mooie gesigneerde taart met veel roze, groene en oranje versieringen. En wij maar smullen!



Eens terug op de slaapplek vierden we nog even verder op het dak – onze dakfeestjes worden haast een avondritueel! Na een portie gezellig gekeuvel besloten we allemaal onder de wol te kruipen.



Morgenvroeg vertrekken we alweer vertrekken uit Bodghaya. Slaap wel grote Boeddha! Tot morgen!

Marieke