Indiablog 2012 - Dag 14

Een ‘vrije’ dag in Varanasi
Onze reisgids gaf aan dat het vandaag een volledig vrije dag zou zijn in Varanasi. Dat viel enigszins anders uit. De redenen hiervoor waren verscheiden: er is enerzijds de onvoorspelbaarheid die eigen is aan reizen in India, maar anderzijds lag ook onze eigen inbreng in het reisprogramma aan de basis van enkele wijzigingen. Het werd dus niet ‘zomaar een vrije dag in Varanasi’... We stonden, zoals we onderhand gewoon zijn, op rond half acht om tijdig te kunnen ontbijten. De wekker van dienst was blijkbaar even buiten strijd … gelukkig hadden we zelf ons alarm gezet! Omdat het onze laatste dag in Nav Sadhana was, werd er na het ontbijt opmerkelijk veel gebruik gemaakt van het dakterras. Iedereen wilde nog snel wat kleren wassen om nog eens fris te ruiken, maar zeker ook om een vers voorraadje aan te leggen zodat we er opnieuw even tegen kunnen.



Lezing: Hindutva (Fr. Paul D’Souza)
Om kwart voor tien startte de laatste lezing van ons verblijf in Varansi. Father Paul D’Souza gaf ons informatie over ‘hindutva’ en de Indiase samenleving. Tijdens deze voordracht werd zowel de betekenis als de geschiedenis van de term hindutva uitgelegd en gelinkt aan enkele belangrijke personen en bewegingen die hindutva-ideeën hebben ondersteund.



Fr. Paul gaf aan dat fundamentalisme vaak een pejoratieve bijklank heeft en dikwijls ook uitsluitend in de context van religie aangehaald wordt. Hij stelde dat de hindutva-ideologie daarentegen een modern fenomeen is dat ingaat tegen de ware aard van het hindoeïsme (waarin religieuze tolerantie, geweldloosheid en inclusivisme belangrijke aspecten zijn). Het hindoe fundamentalisme is volgens Fr. Paul een uitdaging voor de identiteit van India. Belangrijke figuren en bewegingen die hij in deze context verder uitdiepte waren de Arya Samaj beweging, B.G. Tilak, V.D. Savarkar, K.B. Hedgevar (en de Rastriya Swayamsevak Sangh beweging, RSS), M.S. Golwalkar en de Bharatiya Janata Partij (= BJP, de politieke vleugel van de RSS). Tijdens de pauze werden we verwend met hele lekkere koekjes.

Shop till you drop...
’s Middags aten we snel onze Indiase lekkernijen en gebakken patatjes op om zo snel mogelijk naar Varanasi te kunnen vertrekken... We hadden deze namiddag de keuze om op onze verblijfplaatst te blijven of om nogmaals naar Godaulia, het winkelparadijs van Varanasi, te gaan. Degenen die thuisbleven, vonden dat ze al genoeg souvenirs hadden gekocht of ze wilden gewoonweg even genieten van een rustige namiddag. De meerderheid daarentegen koos ervoor om toch nog een laatste keer een bezoekje te brengen aan de winkeltjes, de Ghats, de Ganges,...



Omdat we al een aantal keer de mogelijkheid hadden om op koopronde te gaan, zijn we ondertussen echte professionals geworden in het afdingen en vragen van extra ‘groepskorting’. Ook nu stonden de broeken, sjaals en juweeltjes weer in de top 3 van meest gekochte spulletjes (alhoewel een extra voorraad snoep en koeken toch ook wel hoog scoorde!). De typisch Indiase ornamenten werden ook steeds populairder... Zo lieten sommigen hun handen versieren met henna en kozen anderen er voor om zich met een kleurrijke sari van wel zes meter (!) te kleden als een echte Indiase vrouw.



Zelfstandig als we ondertussen ook geworden zijn, moesten we na het winkelen zelf terug zien te raken op de parking waar onze ‘TOURIST-bus’ ons stond op te wachten. Om ons daar naar toe te laten vervoeren, waagden we ons deze keer aan de gemotoriseerde versie van de riksja... Die viel in vergelijking met de traditionele riksja’s, nog meer in de smaak! Deze versie van de riksja was immers net iets sneller; we vlogen ook minder hard op en neer gedurende de (toch nog altijd enorm spannende) tocht. Maar bovenal voelden we ons –door het opzwepende Indiase deuntje dat in onze oren bonkte tijdens de rit naar de parking aan de tempel van ‘Mother India’- heel even supersterren in één of andere Bollywoodfilm. Zodra we op de bus zaten, begon het showmoment en werden alle aangekochte spulletjes uitgebreid aan elkaar getoond en uiteraard ook goedgekeurd.

Opnieuw richting Nav Vani
Na ons bezoek aan Varanasi gingen we nogmaals naar de Nav Vani School, de school voor dove kinderen en jongeren, waar we eerder deze week ook al eens geweest waren. Omdat ons bezoek aan het schooltje vorige keer zo goed was meegevallen, vonden we het super dat we nog een keer langs mochten komen. Omdat het later op de dag was, waren de lessen al afgerond en was er deze keer alle tijd om de kinderen nog beter te leren kennen, om te dansen of nog wat spelletjes te spelen/aan te leren. Na een kleine twee uur waren zowel de kindjes als wij volledig uitgeput... We namen uitgebreid afscheid en keerden opnieuw naar onze verblijfplaats terug.





Laatste avond(maal) in Nav Sadhana
Terug ‘thuis’ in Nav Sadhana was het – na deze vermoeiende en gevarieerde dag – toch nog niet meteen uitrusten geblazen. De was moest nog gedaan worden; iedereen wilde zich nog een laatste keer wassen, en er stond ook heel wat denkwerk op het programma over hoe ons ondertussen aardig aangegroeide materiaal terug in die valies moest raken! Eenmaal verzameld in de eetzaal, volgde een toespraak van Fr. Paul.



Ook professor Broeckaert bedankte iedereen van Nav Sadhana, en in het bijzonder Fr. Paul, voor de goede zorgen waarvan we de afgelopen dagen hebben mogen genieten. Nadat we onze mooiste zangstemmetjes nog eens boven hadden gehaald en ‘Voor spijs en drank’ hadden gezongen, begonnen we aan onze laatste maaltijd in Varanasi. Jawel, we hadden het geluk om nog een keer spaghetti (inclusief de vele kruiden en bloemkool) voorgeschoteld te krijgen! Na het eten werden we ingelicht over het verdere verloop van onze reis. Vooraleer we in ons bed konden kruipen, stond er ons nog een belangrijk (én deze keer enorm moeilijke) opdracht te wachten, namelijk alle spullen, inclusief souvenirs, inpakken! Na een laatste telefoontje naar het thuisfront of een gezellige babbeltje met elkaar trokken we naar bed. Nog even terugblikken op de afgelopen dagen die we hier in Varanasi hebben meegemaakt, en toch ook al stiekem dromen over wat ons nog allemaal te wachten staat...

Sanne