Indiablog 2012 - Dag 13

De eerste ziektekiemen gesignaleerd
7u 30: de wekker liep af en even later vulde de gang zich alweer met het frivole geluid van Professor 'Bird' zijn tinwhistle. Het wordt haast een ochtendritueel. Iedereen strompelde uit zijn bed en maakte zich klaar voor een nieuwe dag. Toch verliep deze morgen een ietsje anders dan de voorgaande ochtenden. Alarm! De eerste zieken werden gesignaleerd! Het ziek zijn viel al bij al nog mee; één iemand maar vond de moed niet om mee te gaan op deze spannende dag die ons te wachten stond. Na het ontbijt sprongen we allemaal weer eens in ons busje, bestuurd door onze flashy en over-coole buschauffeur met het roze petje en het blinkende debardeurke. Deze keer zorgden we ervoor dat de apotheek in onze rugzak nog wat beter aangevuld en helemaal up to date (up to the circumstances) was. Je weet nooit hoe snel die duivelse ziektekiemen de ronde kunnen doen.

Het schooltje van Father Amal
Met zijn allen gezellig op ons vertrouwde busje reden we richting ‘platteland’, naar een schooltje gelegen tussen de Indiase velden. We stoven voort op smalle zanderige baantjes; geen steden of huizen in zicht, alleen de omgeving van een brok Indiase natuur. Ergens tussen deze velden liep er blijkbaar ook een spoorweg. We hadden ‘het geluk’ dat net toen wij de spoorweg wilden oversteken de slagbomen van de overweg toegingen. Het duurde zeker een half uur alvorens er ook effectief een trein voorbij kwam. Je zou dan denken dat de slagbomen gesloten worden uit veiligheidsoverwegingen, zodat er zeker niemand per ongeluk onder de trein zou belanden, … maar die tacktiek werkt duidelijk niet voor de Indiërs. Elk brommertje, elke fietser of voetganger die de overweg wou oversteken kroop gewoon onder de slagboom door, keek links en rechts en ging dan onbezorgd verder. Nu ja, heel erg verschoot ik hier ondertussen niet meer van. Hoe langer we hier zijn, hoe meer ik het gevoel heb dat alles kan in India. Een mens kijkt hier alsmaar van minder op.

Met ons busje konden we uiteraard niet verder. Daarom maakten enkelen onder ons van deze ‘vrije tijd’ gebruik om even de benen te strekken en een luchtje te scheppen. Nadat de trein gepasseerd was en wij nog een klein stukje gereden hadden, kwamen we aan op onze bestemming: het schooltje van Father Amal. Dit schooltje behoort, naast ook enkele ziekenhuizen, tot een van de socale projecten die de Katholieke Kerk in India lopen heeft. Father Amal, de man die ons in Sikkim mee zal begeleiden en waarvoor we de gezellige kerstmarkt organiseerden, werkt er aan mee.

We kregen er een meer dan hartelijke verwelkoming. Allereerst waren er, speciaal voor onze komst, grote krijttekenningen gemaakt op de grond: eentje aan de ‘ingang’ met in grote letters “You are welcome in India”, en, op het speelplaatsje van de kinderen, een grote mooi gekleurde kaart van India.



De kinderen stonden ons in rijen van groot naar klein op te wachten. We voelden ons weer een beetje bekeken, net zoals in het dovenschooltje van enkele dagen geleden. Toch was het er helemaal anders. We moesten plaats nemen aan tafels en stoelen die, vlak vóór de kindjes, voor ons waren klaargezet. We kregen allemaal een prachtige bloemenkrans rond onze nek en elk kindje kwam ons persoonlijk een handje geven.



Wanneer ik links en rechts van me keek, merkte ik dat ieder van ons een beetje wegsmolt bij het gebeuren. Niettemin voelde het krijgen van zo’n formele verwelkoming toch ook weer een beetje onwennig aan. Het blijkt iets typsich Indisch te zijn, maar –nederig als we zijn– bezorgt het ons altijd toch ook een beetje een dubbel gevoel. We kregen daarna ook koekjes en thee, en er waren verschillende kindjes die hun zang- en danstalent voor ons bovenhaalden, enkel en alleen omdat we even naar hun schooltje kwamen kijken.
Vriendelijk als we zijn , wilden we graag iets terugdoen – al is dat niet zo simpel omdat er verdacht weinig talent is in onze groep. Via een reactie op een van de statussen op onze facebookpagina had professor Broeckaert opgevangen dat ik wel eens durf zingen. En dus kwam hij op (zijn) kousenvoeten vragen of ik het niet zag zitten iets voor deze kindjes te brengen. Ik twijfelde even maar zette me dan toch maar over mijn stress heen en zong voor hen een stukje uit het mooie ‘Colours of the Wind’ van Pocahontas. Professor Broeckaert haalde zijn mondharmonica nog eens boven en, om het spektakel volledig te maken, zongen we nog met enkelen ‘De wereld is een toverbal’. Alweer een hele show dus. We gaan het nog beginnen kunnen! – reservaties voor een optreden in Leuven mogen nu beginnen binnenlopen! ().



We namen afscheid met een woordje van dank en zetten onze tocht daarna verder in de richting van het paleis van de Maharadja.

Een voedzame lunch en het paleis van de Maharadja.
Onze maagjes begonnen te knorren; het was tijd voor een lunch. Omdat er in de buurt niet meteen veel gezonds te vinden was, stonden deze keer koekjes, chips en cola op het menu, afkomstig uit een typisch Indisch kraampje langs de weg. Voor ons geen probleem! – al hoor je hier en daar wel al eens iemand van de meisjes knorren dat al die hoeveelheden chips niet meteen een vermagerend effect zullen hebben, en dat was echt wel niet gepland!.



Na de maaltijd bezochten we het paleis van de Maharadja, gelegen aan een van de Ghats. We zagen er onze gids van de voorbije dagen terug en bezochten het paleis waarvan de glorietijd duidelijk al een tijdje voorbij was. In het paleis was er allerhande te bezichtigen: oldtimers (voor meer details moet je bij een van onze mannen zijn!), speciale draagstoelen voor de Maharadja, stoelen voor op olifanten, wapens, heel veel wapens, matten met tijgerhoofden, foto’s van grote mijnheren en mevrouwen, waaronder onze koning Albert I en Boudewijn die er op bezoek waren, een statige ontvangstruimte die duidelijk betere tijden had gekend, enz.





Heel spijtig om zien was dat, anders dan bij ons, hier in India zo weinig zorg wordt gedragen voor de dingen waar men toch trots behoort op te zijn. Zo waren alle pronkstukken heel erg bestoft en alles behalve verzorgd. Ook het gebouw zelf was voor het grootste deel toch enigszins verloederd – behalve aan de achterzijde, waar er zicht was op de Ganges. Daar bevond zich ook een klein tempeltje. Toen we het wilden bezoeken, moesten we voor de zoveelste keer onze schoenen uittrekken. Tijd voor een grapje dachten enkelen onder ons. Terwijl professor ‘Bird’ rustig aan het genieten was van het uitzicht en hier en daar voor paparazzo speelde, verstopten enkele snodaards zijn schoenen in een boom. Wanneer hij merkte dat zijn schoenen verdwenen waren, werd er gedaan alsof onze neus bloedde. Hij ging dan maar verder op zijn blote voeten …



Een schooltje voor blinden en schattige kaarsjes
Onze laatste stop van de dag bracht ons bij een schooltje voor blinden. We kregen er een rondleiding door een zuster. In het gebouw zagen we klasjes (weliswaar zonder borden), een bibliotheek en een hal vol foto’s (waarschijnlijk bedoeld voor de leerkrachten). We liepen wat rond, en toen merkten we op dat er helemaal geen leerlingen in deze lokalen te vinden waren. Bleek dat de school voor deze kinderen om 13u eindigt. Een beetje spijtig! Gelukkig liepen we nadien toch nog enkele leerlingen tegen het lijf. Drie meisjes lieten ons hun schoolboeken zien, en toonden hoe ze hier leren lezen en schrijven. Wij stonden versteld. Het zag er helemaal niet simpel uit, maar voor deze meisjes van 9, 11 en 13 jaar bleek het als vanzelf te gaan. Wanneer we naar buiten gingen, was er nóg een groepje meisjes dat naar ons kwam. Ze zongen een welkomstliedje voor ons en we deden een babbeltje.



De zuster toonde ons nadien ook nog het kaarsen- en krijtjesatelier waar blinde kinderen én kinderen met een andere handicap leren hoe ze kaarsen en krijtjes moesten maken. Een leuk initiatief, vond ik. We konden er uiteraard ook wat kaarsen en krijtjes kopen en dat deden we ook allemaal. Bruikbaar als origineel cadeautje voor de mama’s bijvoorbeeld.

Chillen en chocolade taart
Terug in Nav Sadhana was iedereen een beetje uitgeteld. Het was een dag van ‘veel op de bus zitten’, maar pas op, ook dat is vermoeiend. Daarom installeerden we ons voor de zoveelste keer op het dak, in het laatste zonnetje van de dag. Bij een boekje, een koekje en een banaantje (de chips en koekjes van ’s middags waren al een beetje verteerd) werd er heel wat afgebabbeld. Anderen bezochten onze zieke die er al veel beter uitzag. Kortom, alles was rustig en wij wachtten vredig op het avondeten. Toen tegen 20u onze magen begonnen te knorren en we naar de eetzaal gingen, viel onze mond open open van verbazing. Daar stond namelijk een reuze chocoladetaart! Blijkbaar was het feest in Nav Sadhana. Acht van de zusters vierden hun vijfentwintig jaar ‘zuster zijn’. Een formeel woordje van Father Paul, en een bedankingswoordje van de zusters volgden. De zusters kregen bloempjes en een tas met hun eigen foto op (best grappig). We zongen alweer een liedje voor de feestvarkens en er werd gelachen en geapplaudiseerd.




En dit vormde alweer het einde van een mooie dag hier in India. Na nog wat gekeuvel op de gang, het lezen van vreemde rubriekjes in de roddelblaadjes en de poging om mensen te leren kleurenwiezen, kroop iedereen in bed.

Eline